بازی Mouse: P.I. For Hire اثر استیوی Fumi Games، یکی از متفاوتترین و خاص ترین بازیهای اکشن یک دهه اخیر است. برای نقد و بررسی بازی با تک سیرو همراه باشید.
پیدا کردن بازیساز با دل و جرئت در دنیای امروزه که اسیر کلیشههای منسوخ شده و چرخههای تکراریست سختتر از هر زمان دیگری به نظر میرسد. خصوصاً ژانر شوتر که عملاً کفگیر ایدههایش به ته دیگ خورده و عملاً هر عنوانی محکوم به الگوبرداری-شما بخوانید کپی کردن- از دیگر عناوین مطرح قبلش خودش است. Mouse: P.I. For Hire اما از همان معرفی اولیهاش هم ثابت کرد که قرار نیست صرفاً یک شوتر دیگر در میان صدها بازی تیراندازی مستقل بازار باشد. به هر حال ایده ساخت یک بازی تیراندازی اول شخص آن هم با الهام از کارتونهای سیاه و سفید دهه 30 میلادی آنقدر عجیب و غریب است که هر بازیکنی بخواهد برای یک بار هم که شده آن را تجربه کند. اما آیا در پشت این ایده و ظاهر جذاب بازی خوبی پنهان شده است؟ در ادامه این سوال را به تفصیل پاسخ میدهم.
کارآگاه بخت برگشته؛ اسیر توطئه و سیاست
از شما چه پنهان هرگز انتظار یک داستان ولو متوسط و منطقی از Mouse: P.I. For Hire نداشتم. هر چهقدر هم که بازی فضای نوآر و سیاه و سفیدی داشته باشد، باز هم محدودیتهای کارتونی در داستان سرایی گیمینگ چندان مجال خودنمایی به سازندگان نمیدهد. اما خوشبختانه بازی در این زمینه هم روسفید عمل میکند. شخصیت اصلی بازی را یک موش انسان نما به اسم Jack Pepper برعهده دارد. یک کارآگاه نه چندان موفق که روزگارش را با پروندههای دم دستی و ساده میگذارند. جک اما بعد از ناپدید شدن مرموزانه یک شعبده باز خودش را وسط مهلکهای از سیاستمداران فاسد، باندهای تبهکاری و توطئههای پیچیده میبیند.
Mouse: P.I. For Hire؛ ترکیب کم نظیر نوآر، کارتون و بازی!
ترکیب دنیای گیم، کارتون و آثار نوآر معجون عجیب و غریبی است که Mouse: P.I. For Hire پیش رویمان قرار میدهد. بازی المانهای نوآور را به خوبی به تصویر میکشد؛ قهرمانهای خسته و افسرده، شهر فاسد و دشمنان مرموزی که تکلیفشان مشخص نیست. از طرفی Jack Pepper هم با کنایهها و شوخیهای خودش فضای داستانی و دیالوگها را در چنته خودش نگه میدارد. گرچه عمق شخصیت پردازی او جای کار داشت اما من هرگز نتوانستم در هیچ سکانسی او را به عنوان یک عنصر غیرقابل تحمل و روی مخ ببینم؛ پس همه چیز سر جای خودش است، از فضاسازی بگیرید تا دیالوگها و روایتی که انصافاً جذاب و دوست داشتنی است.
فریمهای اعجاب برانگیز Mouse: P.I. For Hire
اگر قرار باشد فقط یک دلیل برای تجربه Mouse معرفی کنم، بدون تردید سبک و استایل هنری آن خواهد بود. راستش را بخواهید در طی سالیان اخیر هم کمتر بازی را پیدا کردهام که اینقدر به هویت بصری خودش متعهد بماند. تقریباً هر چیزی که فکرش را بکنید، از شخصیتها تا جزئیات محیط براساس سبک هنری Rubber Hose Animation ساخته شدهاند. سبکی که به واسطه ظاهر کشسان و لاستیکی شخصیتها شناخته میشوند و یادآور دنیای پرمحدودیت انیمیشنهای دهه 30 میلادی هستند. با وجود این که بازی کاملاً سیاه و سفید است، اما هرگز احساس نمیکنید چیزی کم دارد. برعکس، حذف رنگها باعث شده تمام تمرکز روی طراحی، حرکت و انیمیشنها قرار بگیرد.
جادوی انیمیشنهای قدیمی
همانطور که پیش از این هم گفتم سبک انیمیشنی بازی از الگوی Rubber Hose Animation تبعیت میکند. یعنی شخصیتها بسیار کشسان هستند و حالت بدنیشان لاستیکی و اغراق آمیز است. از طرفی سازندگان به قدری در طراحی این قسمت وسواس به خرج دادهاند که بازی بیشتر از آثار واقع گرایانه امروزی آن حس سرزندگی و پویایی را منتقل میکند. پس سبک و استایل بصری بازی ابداً یک پوسته تزئینی نیست و حتی بعد از گذشت مدت زمان طولانی هم جذابیت خودش را همچنان حفظ میکند. چه بسا بتوان گفت Mouse: P.I. For Hire از معدود عناوین نسل فعلی کنسولهای گیمینگ باشد که به معنای واقعی کلمه میتواند هم برای نسل جدید و هم نسل پا به سن گذاشته قدیمی جذاب و دوست داشتنی باشد.
Mouse: P.I. For Hire؛ متفاوتترین بازی تیراندازی سال!
شما که غریبه نیستید؛ در همان اولین لحظات معرفی Mouse: P.I. For Hire سبک شوتر آخرین حدس و گمانی بود که از ژانر بازی میتوانستم داشته باشم. با این حال بازی در این زمینه مثل یک شوتر کلاسیک و آشنای قدیمی جذاب و دوست داشتنی به نظر میرسد. دست بر قضا تیراندازی بازی به لطف انیمیشنهای آسیب پذیری جذاب و بامزه مرگ دشمنان، یک حس خوب و پرآدرنالینی به مخاطب منتقل میکند. از طرفی کنترل کاراکتر در محیط هم آنقدر روان است که عملاً ریتم اکشن بازی هرگز از پا نمیافتد. با این حال جذابیت اصلی گیم پلی بازی هم به همان واقعیت اغراق آمیز کارتونیاش برمیگردد. اینجا دشمنان صرفاً نمیمیرند؛ منفجر شده یا به تودهای از خاکستر با نمای کمیکی بدل میشوند. تجربهای که حداقل در یک طی دهه اخیر نمونه و نظیرش را ندیده بودم!
معضلی به اسم احتیاط!
سازندگان در ارائه یک اکشن جذاب آنقدر جسور و بیباک عمل نمیکنند. بازی خیلی دوست دارد مثل Doom و دیگر آثار کلاسیک گیمر را مجبور کند در محیط بچرخد و کشت و کشتار راه بیاندازد اما ابداً در این رویکرد موفق عمل نکرده است. مشکل اینجاست که در Mouse: P.I. For Hire شما مجبور هستید هر با تعداد محدودی از دشمنان آن هم با الگوهای رفتاری خیلی ساده دست و پنجه نرم کنید. هوش مصنوعی دشمنان بیشتر بر حمله مستقیم متکی است و بهندرت شما را وادار به تغییر تاکتیک میکند. از سوی دیگر بازی در ارائه مهمات و پک های سلامتی هم خیلی بذل و بخشش میکند و به همین خاطر عملاً شما چالش چندانی در پیش روی مراحل نخواهید داشت. سوای از این موضوعات طراحی مراحل بازی هم آنقدرها متنوع نیست! این مورد در اواخر بازی خودش را بیشتر نشان میدهد و حتی میتوان گفت بازی را به یک اثر کلیشهای و حوصلهسربر هم تبدیل میکند.
اکتشاف و معما در دل فضای سیاه و سفید!
Mouse: P.I. For Hire فقط به اکشن و تیراندازی خلاصه نمیشود. شاید بتوان گفت یکی از مهمترین المانهای بازی اکتشاف و کاوش در محیط است. شما مثل بسیاری از آثار کلاسیک قدیمی محکوم به زیر و رو کردن محیط و پیدا کردن آیتمها و مسیرهای مخفی هستید. در کنار این مورد، معماها و پازلهای سادهای هم وجود دارند که روی کاغذ یک وقفه و استراحت جذابی بین مراحل اکشن بازی ایجاد میکنند. با این حال چنین تجربهای با وعدههای شرلوکوار سازندگان قبل از عرضه چندان همخوانی ندارد. یعنی تقریباً تمام معاماها با یک سری نخ ساده حل میشوند و مثل بخش اکشن اینجا هم چالش خاصی در بازی وجود ندارد.
موسیقی Mouse: P.I. For Hire؛ ترکیب جاز و اکشن!
Mouse: P.I. For Hire به عنوان یک اثر کارتونی که دست بر قضا هدف اصلیاش الگوبرداری از آثار دهه 30 میلادی است، بیش از هر چیزی به کلکسیون جذابی از موسیقیهای کلاسیک و قدیمی هم نیاز دارد. سازندگان در این زمینه درست مثل جلوههای بصری از پس انتظارات مخاطب بر میآیند. ترکیب موسیقی جاز با صحنههای اکشن و سریع بازی آن آدرنالینی که میخواهید را به شما منتقل میکند. صدالبته درست در صحنههایی که بازی به یک فضای مرموزانه و آرام نیاز دارد باز هم با موزیکهای معرکه این حس دوچندان میشود. از طرفی صدای شلیک، برخورد گلولهها و حتی واکنش دشمنان همگی به شکلی طراحی شدهاند که با فضای کارتونی بازی همخوانی داشته باشند.
سخن پایانی:
Mouse: P.I. For Hire مثل کارتونها و دوران کودکیمان جذاب و دوست داشتنی است. دنیای سیاه و سفید بازی آنقدر هویت و شخصیت دارد که خیلی زود در ذهن و روح مخاطب جاخوش میکند. از طرفی شهامت سازندگان در به تصویر کشیدن یک اثر اکشن کلاسیک آن هم در چنین فضای پرمحدودیت و البته پرریسکی هم جای ستایش و تحسین دارد. با این حال علی رغم تمام این خوبیها، بازی در عمق و محتوای گیم پلی یک اثر ساده و بیآلایش است که در بهترین حالت چند ساعت از زمان شما را صرف خودش میکند. مدت زمانی که قطعاً بابت صرف کردنش پشیمان نخواهید شد.
نکات مثبت
- سبک بصری بسیار خاص و چشم نواز با الهام از کارتونهای قدیمی
- تیراندازی روان و خوش دست
- انیمیشنهای جذاب خصوصاً آسیب پذیری دشمنان
- موسیقی جاز بازی در یک کلام معرکه است!
نکات منفی
- شخصیت پردازی کم عمق کاراکترها
- گیمپلی ساده و تا حدی قابل پیشبینی
- تکراری شدن مراحل خصوصاً در اواخر بازی
- بخش کاوش و معماهای بازی بسیار ساده هستند!
