Ubisoft با The Rogue Prince of Persia متفاوتترین تجربه شاهزاده ایرانی را رقم میزند. برای نقد و بررسی نسخه Nintedno Switch 2 با تک سیرو همراه باشید.
Prince of Persia سرآغاز عمر گیمری خیلیهایمان بود. آنقدر خاطرههای ناب و تجربههای وصف ناشدنی ساخت تا دست آخر با یک بازی هم سبک مثل Assassin’s Creed جایگزین شد. از آن روز این سری در چرخه فراموشی و پوست اندازی معلق ماند. از ریمیکهای کنسل شده بگیرید تا شاهکار مترویدوانیایی The Lost Crown که توانست حداقل روی کاغذ دوباره نام این سری را زبانها بیاندازد. اما حالا نوبت به استدیوی Evil Empire رسیده، سازندهای که پیشتر بازی موفق Dead Cells را ساخته بود و حالا با نسخه روگ لایت The Rogue Prince of Persia آن هم بر روی نینتندو سوئیچ 2، قصد دارد یک تجربه متفاوت و شورانگیز از شاهزاده ایرانی دنیای صنعت گیم به تصویر بکشد. صدالبته تجربه بازی بر روی Nintendo Switch 2 با کلکسیونی از المانهای تعاملی کنسول و ماهیت قابل حملش، یک موهبت بزرگی است.
اینجا مرگ معنا ندارد!
من همیشه به دید ارفاق داستان سرایی بازیهای روگ لایت را دنبال میکنم. اصولاً در این سبک روایت چیزی شبیه پردهای است که ابتدای نمایش کنار میرود و بعد دیگر کسی سراغش را نمیگیرد. اینجا اما اوضاع فرق میکند. داستان The Rogue Prince of Persia از جایی شروع میشود که ارتش هون با جادوی شوم و تاریکشان به سرزمین پارس حمله میکنند. دست بر قضا، شاهزاده داستان ما به لطف گردنبند جادوییاش هر بار که در مسیر مبارزه کشته میشود، دوباره به زندگی برمیگردد. اما هر بار مرگ شما را یک قدم جلوتر میاندازد؛ یعنی سرنخهای تازه، کاراکترهای جدید و کلاً یک خط مشی متفاوتی سر راهتان برای پیشروی قرار میگیرد. شاید روایت The Rogue Prince of Persia چیز پیچیده و پرتنشی نباشد، اما حداقل به خوبی با تار و پود گیم پلی چفت و بس شده است.
نه جهانباز، نه خطی؛ فرمول هوشمندانه The Rogue Prince of Persia
اصولاً بازیهای روگ لایت هر چه قدر هم که شجاع و جسور باشند، باز هم نمیتوانند از مرز تجربههای خطی مرسوم فراتر بروند. The Rogue Prince of Persia اما به این مورد بسنده نمیکند. گرچه بازی آزادی عمل عناوین جهانباز را ندارد اما به لطف طراحی مجزا هر منطقه از بازی دستتان را تا حدودی باز میگذارد. هر منطقه از بازی طراحی چند شاخه خاص خودش را دارد که در نهایت سرنوشت را به دست خودتان میسپارد؛ این که تصمیم بگیرید به مبارزه با دشمنان بپردازید، آیتمها را کشف کنید و یا اصلاً به المانهای پلتفرمینگ بپردازید کاملاً به خودتان بستگی دارد. اما در این بین بازی به طرز ملموسی نسبت به دیگر عناوین روگ لایت ساده تر طراحی شده است و این مورد شاید به مذاق طرفداران این ژانر خوش نیاید.
شاهزاده ایرانی؛ چابکتر از همیشه
راستش را بخواهید، چند دقیقه اول بازی هنوز داشتم با ذهنیت Dead Cells بازی را تجربه میکردم. اما استدیوی Evil Empire قصد نداشته زیر سایه سنگین این بازی قرار بگیرد. به همین خاطر The Rogue Prince of Persia بیشتر از آن که بخواهد شما را در جنبههای اکشن خودش غرق کند، چابکی در گیم پلی را از شما میخواهد. دست بر قضا ابزارش را هم به شما داده است؛ یعنی به راحتی میتوانید روی دیوارها بدوید، از روی تیرکها تاب بخورید یا با یک حرکت اساسینوار روی سر دشمنان فرود بیاید. دقیقاً اینجاست که فکر میکنید مفهوم جاذبه حداقل برای این بازی مرخصی گرفته و به خانهاش رفته است. این موضوع بیشترین نمودش را وقتی نشان میدهد که نوار مربوط به مکانیسم Vayu’s Breath پر شود. وقتی که این المان فعال شد، کاراکتر دستبازتری برای حرکات پارکور و جاخالیهای معرکه پیدا خواهد کرد.
The Rogue Prince of Persia؛ رقص میان شمشیر!
فلسفه مبارزات را احتمالاً از همین حالا هم حدس زدهاید؛ سریع، بیرحم و بدون توقف! اینجا دیگر خبری از ضربههای پی در پی با یک دشمن زبان بسته نیست. همه چیز در یک ثانیه تکلیفش مشخص میشود، پس اگر درنگ کنید احتمالاً همان ثانیه اول کلکتان کنده خواهد شد. خوشبختانه بازی به لطف سلاحهای متنوعی که پیش رویتان قرار میدهد حسابی شما را برای کشت و کشتار وسوسه میکند. از تیغههای دوقلو و شمشیرهای سنگین گرفته تا نیزهها و ابزارهای ویژه که هرکدام حملات خاص و متفاوتی دارند. در این Medallionها هم نور علی نور میشوند. جایی که میتوانید با شخصی سازی گسترده تواناییهای شاهزاده به یکهتاز میدان تبدیل شوید. مثلاً قابلیت Sharpened Vitality قدرت ضرباتتان را بیشتر میکند. یا مدالیون Fire Breath هم با یک انفجار بزرگ حجم گستردهای از دشمنانتان را به آن دنیا میفرستد.
صبر حرف اول را میزند!
اگر قرار باشد انگشت اتهام را به سمت بزرگترین ایراد بازی بگیرم، هیچ گزینهای جز ریتم کند و حوصله سربر آن پیدا نمیکنم. The Rogue Prince of Persia در ساعات ابتدایی بیش از اندازه خسیس است؛ درست مثل آن معلم مدرسهای که حتی یک تمرین کتاب درسی را جا نمیانداخت و همهیشان را مو به مو می گفت. به همین خاطر برای پیشروی گیم پلی و ارتقاء کاراکتر باید حوصله زیادی به خرج دهید. اگر هم مثل من چندان میانه خوبی با صبر کردن ندارید، بازی به یک شکنجه روحی تبدیل میشود. خوشبختانه این وضعیت دائمی نیست. هرچه مهارت شما بیشتر میشود و درخت مهارتها، تجهیزات و مدالیونهای جدید باز میشوند، چرخدندههای بازی بالاخره روغنکاری میشوند و در نهایت گیم پلی جان میگیرد. پس اساساً مشکل در همان یکی دو ساعت ابتدایی بازی است که باید با هر زحمت و مکافاتی که شده آن را بگذارنید.
طراحی کمیک بوکی The Rogue Prince of Persia!
The Rogue Prince of Persia مثل خورشت ما ایرانیهاست. یعنی تا دلتان بخواهد المان و استایل گرافیکی دارد که در نهایت آن را به یک محصول خوش رنگ و لعاب تبدیل میکند. گرچه اساس طراحی گرافیکی و هنری بازی بر محوریت سل شید میچرخد، اما سازندگان تا حد زیادی از طراحیهای دستی و کمیک بوکی العام گرفتهاند. یعنی یک چیزی بین نقاشیهای دو بعدی و مدلسازیهای مدرنی که در بسیاری از بازیهای دو بعدی فعلی میبینیم. نتیجه اما یک تابلوی زیبا، پویا و سرزنده است که کادربندیها، رنگ پردازیها، و طراحیهای اغراق آمیز کاراکترهایش به شکل درست و اصولی کنار هم قرار داده شدهاند. تنوع محیطی هم جای ستایش دارد؛ هر منطقه با پالت رنگی و جزئیات محیطی متفاوت، حس و فضای مخصوص خودش را منتقل میکند؛ از خرابههای مرموز گرفته تا کاخها و محیطهای آلوده به جادوی تاریک حسابی گیمر را به وجد میآورند.
سخن پایانی
من هرگز میانه خوبی با تکرار و کلیشه نداشتهام. اما تجربه مجدد The Rogue Prince of Persia بر روی Nintendo Switch 2 عقاید من را پایمال کرد. سوای از جنبههای سرگرم کننده بازی، نسخه Nintendo Switch 2 باید اولین و آخرین انتخاب گیمرها برای تجربه The Rogue Prince of Persia باشد. اجرا با نرخ 60 فریم بر ثانیه، وضوح تصویر مطلوب در حالت دستی و داک و زمان بارگذاری کوتاه، باعث شده تجربه بازی تقریباً هیچ تفاوت محسوسی با نسخههای دیگر نداشته باشد. صدالبته مفهوم بازیهای دو بعدی خصوصاً در ژانر روگ لایت با تار و پود کنسولهای قابل دستی و قابل حمل گرده خوردهاند. پس اگر نینتندو سوئیچ 2 دارید و دنبال یک تجربه سرگرم کننده چند ساعته هستید، The Rogue Prince of Persia در برابرتان روسفید خواهد بود.
نکات مثبت:
- گیمپلی سریع و روان
- سیستم مبارزات متنوع و سرگرمکننده
- ترکیب موفق المانهای Prince of Persia با ساختار روگ لایت
- طراحی هنری کمیک بوکی و هویت بصری چشمگیر
- عملکرد فنی بسیار خوب روی Nintendo Switch 2
نکات منفی:
- شروع بازی کند و حوصله سربر است!
- برای پیشرفت در بازی باید حوصله زیادی به خرج دهید!
- بازی نسبت به دیگر عناوین روگ لایت ساده به نظر می رسد!
