هرآنچه تاکنون درباره Assassin’s Creed Codename Hexe می‌دانیم!

برخی از نام‌ها و مجموعه‌ها در تاریخ بلندبالای صنعت ویدیوگیم هستند که بسیار فراتر از یک سرگرمی ساده، پیش‌پاافتاده و زودگذر عمل می‌کنند؛ آن‌ها به نوعی به آینه‌ای تمام‌قد برای بازتاب دادن کنجکاوی‌های تاریخی، تاریک‌ترین ترس‌های بشری و دغدغه‌های فراموش‌شده نسل‌های گذشته تبدیل شده‌اند. وقتی به سال‌های دور نگاه می‌کنم و روزهای طلایی و اصیل این صنعت را در حافظه خود ورق می‌زنم، به یاد می‌آورم که چطور سری Assassin’s Creed توانست دروازه‌های جدیدی را به روی ما باز کند تا به جای خواندن متون خشک، خالی و ملال‌آور کتاب‌های تاریخ، خودمان در کوچه‌پس‌کوچه‌های اورشلیم، نیویورک انقلابی، فلورانس دوران رنسانس و حتی شن‌های سوزان مصر باستان قدم بزنیم و هوای آن اعصار را نفس بکشیم. این مجموعه برای سال‌ها بهشت گردشگری تاریخی ما گیمرها بوده است؛ جایی که می‌توانستیم از بلندترین برج‌ها، مناره‌ها و کلیساها شیرجه بزنیم، سایه‌ها را خانه امن خود سازیم و توطئه‌های پیچیده سیاسی و مذهبی را یک‌به‌یک خنثی کنیم. اما زمانه به سرعت تغییر می‌کند، صنعت ویدیوگیم بزرگسال‌تر می‌شود و سلیقه ما گیمرها نیز به سمت تجربه‌های عمیق‌تر، تیره‌وتارتر، واقع‌گرایانه‌تر و متمرکزتر متمایل می‌گردد. درست در همین نقطه عطف است که نام Assassin’s Creed Codename Hexe مانند یک سایه مرموز، سنگین و تهدیدآمیز روی میز کار کمپانی Ubisoft ظاهر می‌شود؛ عنوانی که قرار است تاریک‌ترین، ترسناک‌ترین و شاید ساختارشکن‌ترین تجربه تاریخ این مجموعه دیرپا و پرهوادار باشد. راستش را بخواهید، بگذارید همین ابتدا اعتراف کنم که شنیدن خبر ساخت بازی‌ای با محوریت محاکمات جادوگری در قرن شانزدهم میلادی، آن‌قدر برای من گیمر وسوسه‌انگیز، تکان‌دهنده و عجیب بود که بلافاصله تمام اخبار، شایعات و درز اطلاعات پیرامون آن را زیرورو کردم تا شاید سرنخی از این دنیای خوفناک پیدا کنم. در این میان، صحبت از تغییرات ساختاری بزرگ، حذف جادو، بازگشت مکانیک‌های فراموش‌شده و تمرکز روی خفقان و پارانویای خالص به گوش می‌رسد که همگی نوید یک دگرگونی بنیادین و شجاعانه را می‌دهند؛ دگرگونی‌ای که شاید بتواند جان تازه‌ای به کالبد خسته این مجموعه تزریق کند. پس اگر شما هم مانند من کنجکاو هستید بدانید در این پروژه مرموز و تاریک چه می‌گذرد و قرار است با چه دنیای خفقان‌آوری روبه‌رو شویم، در ادامه این مقاله همراه من و تک‌سیرو باشید.

وقتی به اتمسفر کلی نسخه‌های اخیر مجموعه نگاه می‌کنیم، ناخودآگاه با نقشه‌های بسیار بزرگ، دنیاهای پهناور اما گاهی خلوت، مأموریت‌های فرعی تکراری و ساعت‌ها اسب‌سواری بی‌هدف در دشت‌های فراخ مواجه می‌شویم که گاهی حوصله سربر می‌شوند. اما شایعات موثق و اطلاعات فاش شده پیرامون Assassin’s Creed Codename Hexe حکایت از یک چرخش صدوهشتاد درجه‌ای و رویکردی شجاعانه دارد. بر اساس گزارش‌ها و مشخصات فنی لو رفته، Ubisoft این بار تصمیم گرفته است به جای ساختن یک دنیای بی‌نهایت و پهناور اما تهی از هیجان و تنش واقعی، تمرکز خود را روی نقشه‌ای فشرده، خطی‌تر، ملموس‌تر و به‌شدت متراکم معطوف کند. محیط بازی ظاهراً به سه بخش به‌هم‌پیوسته و متمایز تقسیم شده است که شامل جنگل‌های انبوه، تاریک و وحشتناک، روستاهای محلی دورافتاده و شهرهای بزرگ‌تر و خفقان‌آور می‌شود؛ مناطقی که توسط رودخانه‌های مارپیچ، مرداب‌های مه‌آلود و گذرگاه‌های خطرناک به یکدیگر متصل گشته‌اند و هر کدام داستانی از ترس و بدبختی را روایت می‌کنند.

نکته بسیار جذاب و هیجان‌انگیز اینجاست که در این جهان از سری Assassin’s Creed، دیگر خبری از گردشگری تفریحی بی‌دغدغه و راحتی خیابان‌های رم یا پاریس نیست. شما در نقش شخصیتی به نام Anika وارد دنیایی تاریک و مسموم می‌شوید که در آن، بیگانه بودن مساوی با مرگ است. مردم محلی، روستاییان و NPCها در این بازی به‌طور پیش‌فرض به‌شدت نسبت به غریبه‌ها مشکوک، بددل و پرخاشگر هستند و این یعنی برای قدم زدن در کوچه‌ها و مناطق مختلف، دیگر نمی‌توانید به سادگی از میان جمعیت عبور کنید یا با خیال راحت دست به کارهای آکروباتیک بزنید. هر حرکت، هر نگاه و هر قدم شما زیر ذره‌بین قرار دارد و این طراحی هوشمندانه باعث می‌شود که اکتشاف در محیط، حس و حال یک پازل بقای واقعی را به خود بگیرد. تصور کنید که در دل امپراتوری مقدس روم و در اواخر قرن شانزدهم میلادی قدم می‌زنید؛ دورانی که هراس عمومی، اتهامات بی‌دلیل، خرافات کورکورانه و محاکمات موسوم به جادوگری جان ده‌ها هزار انسان بی‌گناه را گرفت. این بستر تاریخی، پتانسیل داستانی فوق‌العاده تاریک و غنی‌ای را فراهم کرده که اگر سازندگان بتوانند آن را به درستی و با دقت پیاده‌سازی کنند، بدون شک با یکی از دراماتیک‌ترین و عمیق‌ترین روایت‌های تاریخ این صنعت طرف خواهیم بود که تا مدت‌ها در ذهن ما باقی می‌ماند.

یکی از عجیب‌ترین و در عین حال هوشمندانه‌ترین شایعاتی که درباره Codename Hexe به گوش می‌رسد، تصمیم قاطع تیم سازنده برای حذف کامل جادو و المان‌های ماورایی از گیم‌پلی بازی است. شاید در نگاه اول به نظر برسد که ساخت عنوانی با پس‌زمینه جادوگری و محاکم جادوگران بدون وجود طلسم، ورد و جادو یک تناقض آشکار و ناامیدکننده است، اما اگر کمی عمیق‌تر به هویت سری Assassin’s Creed و اصالت آن نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که این تصمیم دقیقاً همان چیزی است که مجموعه به شدت به آن نیاز داشت. در دنیایی که تم اصلی آن بر پایه پارانویا، ترس از ناشناخته‌ها، اتهامات مذهبی و قضاوت‌های کورکورانه بنا شده است، ورود جادوی واقعی و طلسم‌های عجیب‌وغریب می‌توانست تمام آن تنش روان‌شناختی، خفقان واقع‌گرایانه و درام انسانی را خراب کند و اثر را به یک فانتزی سطحی تبدیل نماید.

ترس از جادو در قرن شانزدهم هرگز به خاطر وجود طلسم‌های واقعی و پرتاب آتش نبود، بلکه ریشه عمیقی در سوءظن، خرافات، بی‌اعتمادی مفرط، جهل عمومی و قدرت مرگبار اتهام زدن داشت. با حذف عناصر فانتزی و تکیه بر جنبه‌های کاملاً زمینی، تاریخی و واقع‌گرایانه، سازندگان در استودیوی Ubisoft Montreal فرصت طلایی پیدا کرده‌اند تا روی تنش خالص انسان‌ها، ترس از همسایه و پارانویای جمعی تمرکز کنند. در این میان، روند توسعه بازی نیز فراز و نشیب‌های مدیریتی و فنی خودش را داشته است. این پروژه ابتدا با هدایت کلینت هاکینگ آغاز شد، اما پس از جدایی او و همچنین کوچ چهره‌های باتجربه‌ای همچون بنوا ریشر، سکان هدایت خلاقانه بازی به ژان گوسدون سپرده شد تا وی به همراه تیم باتجربه و خلاق خود در شعبه مونترال، مراقب باشد که این چشم‌انداز تاریک، بالغ و جاه‌طلبانه بدون هیچ آسیبی به سرانجام برسد. هرچند گزارش‌ها و اخبار رسمی حاکی از آن است که انتشار بازی احتمالاً تا نیمه دوم سال ۲۰۲۷ میلادی به تأخیر خواهد افتاد و برای دیدن تصاویر رسمی و تریلرهای گیم‌پلی باید مدت بیشتری صبر کنیم، اما همین وسواس و دقت نظر در توسعه نشان می‌دهد که Ubisoft قصد ندارد به راحتی و از روی عجله از کنار این اثر بگذرد و می‌خواهد یک شاهکار تمام‌عیار خلق کند.

اگر از طرفداران قدیمی، سرسخت و سینه آتشین بخش مخفی‌کاری سری باشید، حتماً با حسرت به خاطر دارید که اوج لذت نسخه‌های کلاسیک زمانی بود که بدون دیده‌شدن، بدون جلب توجه و با کمترین ابزار، ترس را به جان تک‌تک دشمنان می‌انداختید. طبق اطلاعات فاش شده و گزارش‌های داخلی، یکی از جذاب‌ترین و کاربردی‌ترین مکانیک‌هایی که قرار است در Codename Hexe دوباره احیا شود و تکامل یابد، سیستم ترس است؛ مکانیزمی که اولین بار آن را به شکل محدودی در محتوای الحاقی فراموش‌نشدنی جک ریپر برای بازی Assassin’s Creed Syndicate دیده بودیم. در این سیستم مدرن و پویا، شما می‌توانید از وحشت حاکم بر فضای بازی، تاریکی شب و شایعات پیرامون حضور خود به عنوان یک ابزار مرگبار برای کنترل محیط استفاده کنید. اگر بتوانید به درستی محیط، منابع و شرایط روحی دشمنان را مدیریت کنید، ایجاد پارانویا و وحشت ناگهانی در دل نگهبانان باعث می‌شود که آن‌ها کنترل اعصاب خود را از دست بدهند، از ترس اشتباه شلیک کنند، به هم‌دستان خود شک کنند یا حتی پست‌های نگهبانی حساس خود را رها کرده و پا به فرار بگذارند. برای شخصیتی مثل Anika که جامعه اطرافش او را یک موجود خطرناک و شیطانی می‌پندارد، استفاده از این ترس روان‌شناختی به عنوان یک سلاح خاموش، هم‌راستایی معنایی و روایی بی‌نظیری با داستان تاریک بازی دارد.

علاوه بر این مکانیک جذاب، طراحی صوتی و مهندسی صدای بازی نیز دستخوش تغییرات انقلابی و پیشرفته‌ای شده است. موتور صوتی جدید بازی به‌گونه‌ای مهندسی و بهینه‌سازی شده که واقع‌گرایی بی‌نظیری را به گیم‌پلی مخفی‌کاری تزریق می‌کند. برای مثال، اگر یک نگهبان سنگین‌اسلحه پشت یک دیوار سنگی ضخیم، یک در چوبی پوسیده یا گوشه یک راهرو ایستاده باشد، صدای پا، نفس‌ها و صحبت‌های او با درصد مشخصی خفه، مبهم و نامفهوم به گوش شما می‌رسد. این یعنی دیگر نمی‌توانید کورکورانه، با بی‌احتیاطی و صرفاً بر اساس اصوات ساده، موقعیت دقیق دشمنان را حدس بزنید و پیش‌بینی‌ناپذیری کامل محیط، تمام حواس پنج‌گانه شما را درگیر خواهد کرد. این سطح از توجه دقیق به جزئیات صوتی و محیطی، نشان‌دهنده یک بازگشت باشکوه به اصالت ژانر مخفی‌کاری است؛ جایی که هر قدم اشتباه، هر خش‌خش برگ زیر پا و هر بی‌توجهی کوچک می‌تواند به قیمت لو رفتن تمام نقشه‌هایتان تمام شود و شما را در دل تاریکی خفقان‌آور بازی به شدت آسیب‌پذیر و درمانده کند.

وقتی به جایگاه امروزی کمپانی Ubisoft در صنعت ویدیوگیم نگاه می‌کنیم، به وضوح می‌بینیم که این غول فرانسوی در سال‌های اخیر به خاطر تکرار فرمول‌های موفق اما فرسوده خود، انتقادات فراوانی را از سوی منتقدان و مخاطبان وفادار دریافت کرده است. انتشار بازی‌های جهان‌باز حجیم با نقشه‌هایی پر از علامت سوال‌های بی‌پایان و فعالیت‌های فرعی کسل‌کننده، اگرچه از نظر مالی سودآور بود، اما به مرور زمان توانست آن اصالت سینمایی و روح هنری این آثار را کم‌رنگ کند. در این میان، پروژه Assassin’s Creed Codename Hexe به عنوان یک نقطه عطف بالقوه شناخته می‌شود که می‌تواند مسیر حرکتی کل مجموعه را تغییر دهد. انتخاب هوشمندانه ژان گوسدون به عنوان مدیر خلاق جدید، پیامی روشن و صریح به جامعه گیمرها مخابره می‌کند؛ پیامی مبنی بر اینکه استودیو قصد دارد کیفیت را فدای کمیت نکند و به جای تولید انبوه محصولات مشابه، روی خلق یک اثر عمیق، متمرکز و ماندگار سرمایه‌گذاری نماید. این رویکرد ساختاریافته، نه‌تنها به احیای اعتبار از دست رفته ناشر کمک می‌کند، بلکه استاندارد جدیدی را در میان بازی‌های ماجراجویی مخفی‌کاری بنا می‌نهد که نظیر آن را کمتر در آثار مدرن دیده‌ایم.

برای درک عمیق‌تر چرایی اهمیت اتمسفر این نسخه از Assassin’s Creed، باید کمی فراتر از مکانیک‌های مرسوم گیم‌پلی برویم و به لایه‌های جامعه‌شناختی و روان‌شناختی تاریخ اروپا در قرن شانزدهم سرک بکشیم. دورانی که داستان بازی در آن جریان دارد، عصر تاریکی، جهل فراگیر، بیماری‌های ناشناخته و بلاهای طبیعی مرگبار بود که هیچ توضیح علمی و منطقی برای مردمان آن روزگار نداشت. در چنین شرایطی، جامعه به شدت نیاز به یک مقصر فرضی داشت تا خشم، درماندگی و ترس‌های فروخورده خود را روی او خالی کند؛ و چه کسی بهتر از زنان مستقل، منزوی یا کسانی که با علم به گیاهان دارویی آشنایی داشتند؟ اتهام جادوگری در واقع ابزاری کثیف برای تسویه حساب‌های شخصی، کنترل اجتماعی و سرکوب هرگونه صدای متفاوتی بود. استودیوی سازنده با درک درست از این بستر تاریخی تاریک، شخصیت Anika را در بطن چنین جامعه‌ای قرار داده است؛ زنی که به جرم‌های نکرده و اتهامات ساختگی باید با چنگ و دندان از جان خود دفاع کند. این روایت لایه‌لایه، فراتر از یک تعقیب و گریز ساده میان قاتل و تمپلار است؛ بلکه کاوشی عمیق در روان‌شناسی ترس جمعی و خرافات کورکورانه‌ای است که متأسفانه ردپای آن را در طول تاریخ بشر بارها و بارها مشاهده کرده‌ایم. همین رویکرد خلاق و بزرگسالانه است که به بازی هویت مستقل و ارزشمندی می‌بخشد و آن را از سطح یک اثر سرگرمی صرف بالا می‌آورد.

البته نباید از یاد ببریم که مسیر توسعه چنین پروژه عظیمی بدون چالش، مانع و ریسک نخواهد بود. تغییرات مدیریتی کلان در ساختار Ubisoft، جدایی برخی از مهره‌های کلیدی تیم در سال‌های گذشته و همچنین نیاز مبرم به بازنگری در موتور بازی‌سازی، از جمله مواردی هستند که می‌توانند روند تولید را طولانی‌تر کنند. با این حال، تاخیرهای مکرر و سکوت خبری طولانی‌مدتی که مدیران استودیو در پیش گرفته‌اند، نشان‌دهنده یک پختگی مدیریتی است که ترجیح می‌دهد به جای عرضه یک اثر عجولانه، ناقص و پر از باگ، محصولی بی‌نقص، صیقل‌خورده و شایسته نام بزرگ Assassin’s Creed را روانه بازار کند. این صبوری استودیو، اگرچه برای طرفداران مشتاق کمی آزاردهنده است، اما در نهایت به نفع کیفیت نهایی کار تمام خواهد شد. وقتی به تریلر کوتاه سی ثانیه‌ای بازی با آن شاخه‌های شکسته معلق در آتش و موسیقی هراس‌انگیز نگاه می‌کنیم، درمی‌یابیم که سازندگان دقیقاً می‌دانند چه اتمسفری را می‌خواهند خلق کنند. آن‌ها با آگاهی کامل از انتظارات بالای طرفداران، قدم در مسیری گذاشته‌اند که بازگشت از آن ممکن نیست و باید تا پای جان برای موفقیت این فرمول جدید بجنگند.

در نهایت، وقتی تمام این پازل‌های هیجان‌انگیز، شایعات موثق و جزئیات فنی را در کنار یکدیگر می‌گذاریم، با تصویری از Assassin’s Creed Codename Hexe روبه‌رو می‌شویم که فرسنگ‌ها با فرمول تجاری، تکراری و تاریخ‌مصرف‌گذشته سال‌های اخیر کمپانی سازنده تفاوت دارد. از فضای سنگین، مرطوب و تاریک قرن شانزدهم گرفته تا نقشه‌های فشرده و متراکم، تمرکز بی‌محابا روی مخفی‌کاری ناب و اصیل، حذف کامل جادو و بازگشت مکانیک‌های روان‌شناختی مبتنی بر ترس، همه و همه نشان می‌دهند که Ubisoft بالاخره تصمیم گرفته است به ندای منطقی طرفداران قدیمی گوش فرا دهد و این مجموعه ریشه‌دار را از چنگال روزمرگی و فرمول‌های کلیشه‌ای نجات دهد. هرچند تا زمان عرضه رسمی بازی در سال ۲۰۲۷ میلادی فاصله نسبتاً زیادی داریم و قیمت‌گذاری‌های احتمالی یا نسخه‌های کلکسیونی هنوز در هاله‌ای از ابهام قرار دارند، اما جهت‌گیری کلی و چشم‌انداز این پروژه امیدوارکننده‌تر و وسوسه‌انگیزتر از همیشه به نظر می‌رسد. حالا نوبت شماست که به عنوان یک همراه همیشگی، نظر خود را بی‌پرده با ما در میان بگذارید؛ به نظر شما آیا بازگشت به ریشه‌های تاریک، حذف المان‌های ماورایی و تمرکز بر روایت‌های روان‌شناختی می‌تواند جانی تازه به کالبد این سری قدیمی و محبوب بدمد؟ به عنوان یک گیمر اصیل، چقدر با حذف عناصر فانتزی و تمرکز بر واقع‌گرایی خشن در این نسخه موافق هستید؟ فراموش نکنید که نظرات، تحلیل‌ها و ایده‌های ارزشمند خود را در بخش کامنت‌های وب‌سایت تک‌سیرو با من و دیگر دوستانتان به اشتراک بگذارید تا ببینیم این سفر تاریک ما را به کجا خواهد برد.