استدیوی Tamsoft قصد دارد با Captain Tsubasa 2: World Fighters خاطرات ما با انیمه فوتبالیستها زنده کند. برای مشاهده نقد و بررسی بازی با تک سیرو همراه باشید.
بعضی خاطرهها در ذهن آدم میمانند؛ در جایی عمیقتر، میان غبار سالهایی که بیخبر از کنارشان گذشتهایم، تهنشین میشوند و یک روز، با کوچکترین نشانهای دوباره سر باز میکنند. برای نسل ما، نام سوباسا از همین جنس بود. با همان موسیقی پر ضرب و آهنگش که ما را جلوی تلویزیونهای کت و کلفت آن زمان میخکوب میکرد. همین هم برایمان کافی بود. بعدها اما بزرگتر شدیم و فهمیدیم فوتبال هرگز چنین شکوه و جذابیت مالیخولیایی ندارد و یا حتی عموی سوباسا هرگز عمویش نبوده است. آن زمان به جزء معدود آثاری که قدمتشان به سال 1998 برمیگردد، بازی شاخص و سرگرم کنندهای از این کاراکتر ندیدیم. Captain Tsubasa: Rise of New Champions هم که سال 2020 منتشر شد، گرچه یک اثر آرکید ورزشی و سرگرم کننده بود اما فروغ خاصی هم نداشت. در نهایت حالا نوبت به Captain Tsubasa 2: World Fighters که این طلسم را برای همیشه بشکند.
فوتبال به سبک سوباسا؛ اینجا خبری از واقعگرایی نیست
حتی خواجه حافظ شیرازی هم میداند که عوالم ژاپنیها آن هم بازی فوتبالیستها با عناوین شبیهساز امروزی جداست. پس عجالتاً به دید تجربهای ولو اندکی مشابه با FC و Efootball در وادی این بازی قدم نگذارید. Captain Tsubasa 2: World Fighters اتفاقاً با زبان بیزبانی هم همین را میگوید: این که فوتبال واقع گرایانه ارزانی خودتان، اینجا همه چیز انیمهای و دیوانهوار است. برخلاف نسخه قبلی، اینبار سازندگان بیش از پیش به این هویت خودشان اعتماد کردهاند. یعنی بازیکن قرار نیست نود دقیقه توپ را میان هافبکها بچرخاند؛ در عوض باید مدام فضا بسازد، مدافع را فریب دهد و در لحظه مناسب کار حریف را یکسره کند. زیبایی بازی هم به همین است. قابل پیش بینی نیست، دیوانه وار است و یک جنون خاصی تجربهاش میخواهد. از آن جنس جنون انیمهای که کاراکتر هر حرکتی ممکن است از وی سر بزند.
Chain؛ زنجیرهای که نباید پاره شود!
اصولاً بازیهای انیمهای خصوصاً ژانر ورزشی آنقدر آش شور و شلختهای میشوند که تجربه بازی را به کل زیر سوال میبرند. خوشبختانه Captain Tsubasa 2: World Fighters با مکانیسم Chain این مشکل را به نحوی حل میکند. یعنی حرکات بازیکن مثل دریبلها، نفوذها و مانورهای متوالی به یک جریان ثابت و منظم تبدیل میشوند. روالش هم به این صورت است که با انجام چند حرکت مثل دریب صحیح نوار Max Action پر میشود و در آن صورت میتوانید ادامه حرکات را هم پیوسته انجام بدهید. حالا اگر یکی را سوتی بدهید، زنجیره به دست حریف میافتد. همین تصمیمهای کوچک، به مسابقات عمق میدهند؛ هرچند بعد از پیدا کردن چند ترکیب مؤثر، تنوع تصمیمگیری میتواند دوباره کاهش پیدا کند. میتوان تا حدودی گفت بازی آن عنصر خلاقیت را از گیمر سلب میکند و وی را به سمت رویه سیستماتیک سوق میدهد.
استقامت؛ خویشتنداری کنید
Captain Tsubasa 2: World Fighters در ریتم دادن به گیم پلی خودش حساب شده عمل میکند. یعنی دویدن، دریبل و استفاده مداوم از برخی حرکات ویژه، انرژی بازیکنان را تحلیل میبرد. پس قید حرکات همیشگی و دیوانهوار را باید بزنید. خصوصاً اگر بازی به نیمه دوم برسد، به مراتب ریتم و روندش را از دست میدهد. سازندگان سیستم استقامت بازی را طوری طراحی کردهاند که شما از ابتدا تا انتها فکر صرفهجویی انرژی بازیکنتان باشید. شما باید بفهمید چه زمانی فشار بیاورید و چه زمانی چند ثانیه عقب بکشید. حتی بعضی حرکات دفاعی موفق میتوانند بدون مصرف بیش از حد انرژی، حمله حریف را خنثی کنند. اینجاست که World Fighters از یک بازی صرفاً پر زرق و برق فاصله میگیرد و کمی سوختن گلوکز مغز هم از بازیکن طلب میکند.
سیستم دفاعی؛ بهتر اما همچنان پرنقص!
برخلاف نسخه قبلی، سیستم دفاع Captain Tsubasa 2: World Fighters تزئینی و مقوایی نیست. یعنی زمان بندی تکل و بلاک به مراتب اهمیت دوچندانی پیدا کرده است. از طرفی بازی حسابی در مجازات کردنتان بیرحم شده است یعنی کافیست یک تکل اشتباه انجام بدهید، اینجاست که فضای خیلی زیادی برای مهاجم حریف باز میشود. شاید در ابتدا این امر بعضی از لحظات بازی را چالش برانگیز و عذاب آور جلوه دهد اما باز جای شکرش باقیست که سیستم گیم پلی را چند بعدی میکند. یعنی دیگر رقابت بر سر این که چه کسی بهتر شوت میزند نیست و تک به تک جزئیات بازی اهمیت زیادی پیدا میکنند. با تمام این اوصاف، کنترل بازیکن و انتخاب نفر مناسب برای دفاع کردن چندان روان و بینقص نیست. خصوصاً در چنین بازی سریع و مهیجی که در آن ثانیهها تعیین کنده هستند.
معضل دروازهبانها؛ قابل پیش بینی و کم تنش!
اصلاً ذات فوتبالیستها به کنش و واکنش بین بازیکن و دروازهبان است. روی کاغذ تیم سازنده سعی کرده قضیه را کمی جلا بدهد. مثلاً اینبار دیگر صرف شوت زدن برای گلزنی کافی نیست. هر دروازهبانی میزان انرژی خاص خودش را دارد. حالا اگر این انرژی بالا باشد، طبعاً کنش و واکنش هم بیشتر میشود اما کافیست که این میزان کمی تحلیل برود. اینجاست که به طرز ملموسی شانس گل زدن بیشتر میشود. به قدری که بسیاری از صحنههای حساس بازی قابل پیش بینی میشوند. از بخت بد بازی به سمت تکرار و کلیشه هم شیرجه میزند و در کل خبری از آن تنش ابتدایی که شما را سرگرم میکرد، نخواهد بود. با این حال، این بخش نشان میدهد سازندگان وقتی از فرمول همیشگی فاصله میگیرند، میتوانند ایدههای واقعاً جذابی ارائه کنند.
همه چیز با سوباسا جذاب است
فراموش نکنید که این بازی به واسطه انیمهاش جایگاه و شهرت به پا کرده است. پس طبیعی است که یک بخش داستانی جذابی هم انتظار گیمرها را بکشد. بازی وقایع دوران جوانی سوباسا را روایت میکند. یعنی همان زمانی که به برزیل میرود وهمزمان با تیم ملی جوانان ژاپن برای حضور در مسابقات World Youth Championship آماده میشود. دست بر قضا شما در کنار روایت زندگی سوباسا، یک شخصیت اختصاصی هم میسازید که وارد این ماجرای جذاب میشود. هر قسمت معمولاً با یک مسابقه پیش میرود و بعد از آن، سکانسها گفتوگوها، رویدادهای جانبی و Link Stories باز میشوند. با این حال بخش داستانی، ریتم کندی دارد، حجم دیالوگها زیاد هستند و قطع شدن مکرر مسابقات با فلش بکها مجال نفس کشیدن به گیم پلی نمیدهد. در هر صورت همین بخش هم برای طرفداران سوباسا جذاب و خاطره انگیز است.
محتوایی که زود تمام میشود
مشکل اصلی Captain Tsubasa 2: World Fighters فقر محتوای آن است. به جزء بخش داستانی، بازی بیش از ۱۱۰ شخصیت و ۲۲ تیم ملی دارد، اما دست و بالتان برای استفاده از آنها محدود هست. به طرز عجیبی بازی در ساخت تیم رویاییتان هم شما را محدود میکند. در حالی که من حداقل انتظار داشتم بازی مسابقات آفلاین، PvP و حداقل بخش تمرین داشته باشد، بازی حتی این موارد را هم از گیمر دریغ میکند. افسوس که حتی یک سیستم تیم سازی و تورنومنت چند جانبه درست و حسابی هم در بازی وجود ندارد تا الااقل ارزش تکرار آن بیشتر شود. حتی بخش New Stars Route هم با وجود ایده جذاب ساخت شخصیت، نمیتواند این خلأ را جبران کند. گرچه در این بخش میتوانید بازیکن خودتان را بسازید، اما مسیر رشد او آنقدر آزاد و عمیق نیست که احساس کنید واقعاً یک فوتبالیست را از صفر ساختهاید.
سخن پایانی
Captain Tsubasa 2: World Fighters قرار نیست فوتبال را آنطور که در دنیای واقعی میشناسیم بازسازی کند؛ هدفش همان چیزی است که از بچگی با آن بزرگ شدیم. فوتبال مالیخولیایی اغراق آمیز که جنبههای آرکیدش خیال کوتاه آمدن ندارد. بازی اتفاقاً در زنده کردن خاطرات و سرگرم کننده مخاطب موفق عمل میکند، اما همچنان آن اثر پخته و کم نقصی که میخواهیم نیست. نقایص متعدد گیم پلی، کمبود محتوا و افراط در به تصویر کشیدن سکانسهای داستانی و فلش بک بازی یک تجربه خاطرهساز و جذاب برای گیمر باشد. لااقل در بهترین حالت اثری است که بعد از چند صباحی آن را برای همیشه کنار میگذارید.
نکات مثبت:
- گیمپلی سریع، آرکید و وفادار به حال و هوای انیمه
- سیستم Chain و ایجاد تنوع در جریان حملات
- طراحی جذاب و تماشایی حرکات ویژه و سکانسهای سینمایی
- بخش داستانی گسترده برای طرفداران قدیمی سوباسا
- ترکیب داستان سوباسا با شخصیت ساختهشده توسط بازیکن
نکات منفی:
- سیستم دروازهبانی به مرور قابل پیشبینی و کمتنش میشود
- کنترل بازیکنان روان نیست
- ریتم کند بخش داستانی و حجم زیاد دیالوگها
- محدودیت در ساخت تیم و بخش New Stars Route
- کمبود محتوا و ارزش تکرار پایین
نظر شما چیست؟ آیا Captain Tsubasa 2: World Fighters میتواند درخور سری انیمههای فوتبالیستها باشد؟ در قسمت کامنتها نظرات خود را با ما به اشتراک بگذارید.
