Call of Duty: Black Ops 7 اثری پرتناقض است؛ یک تجربه کمپین ناامیدکننده در کنار بخش چند نفره و زامبی که از پس انتظاراتتان بر میآید. برای مشاهده نقد و بررسی جدیدترین محصول Activsion با وب سایت تک سیرو همراه باشید.
از همان بچگی عاشق انشاء نوشتن بودم! از این که فانتزیها و بیپرواییهای ذهنم را روی کاغذ بیاورم و چند نفری آن را بشنوند و احتمالاً بدشان هم نیاید. متاسفانه در مدرسه فقط یک زنگ انشاء در هفته داشتیم که آن هم میان خیالپردازیهای 30 دانش آموز بلندپرواز و بعضاً خوش قلم گم میشد. راستش، الان که فکرش را میکنم چندان چیز بدی هم نبود. اگر هر روز قرار بود بنویسیم و بخوانیم، ذهن خام و بچگانهمان کشش این حجم از قوه ادبی را نداشت. در نتیجه به ورطه کلیشه و رفع تکلیف میافتادیم. حکایت Call of Duty هم مثل ماست؛ اما با این تفاوت که زنگ انتشار بازی هر روز میخورد. هر بار کلیشهای و خستهکنندهتر از دیروز بازی منتشر میشود. تا جایی که نتیجه کار به فاجعهای به نام Call of Duty: Black Ops 7 میانجامد!
سنتی شکنی به قیمت سقوط!
Call of Duty سالهاست که به لطف برند قدرتمند و بودجههای کلان، هر سال بر بازار یکهتازی میکند. فرقی هم نمیکند که نسخه جدید از نظر کیفی در چه سطحی قرار داشته باشد. حتی همین حالا که Call of Duty: Black Ops 7 مورد هجمه و خشونت قرار گرفته، باز هم در بازار سود کلانی به جیب سازندگانش روانه میکند. اما به هر حال نباید این واقعیت را کتمان کرد که بزرگی یک برند دوام همیشگیاش را تضمین نمیکند. Black Ops 7 دقیقاً نمونهی زنده این واقعیت تلخ است. نسخهای که با شعار بازگشت باشکوه Black Ops وارد میدان شد اما در عمل به یکی از ناامیدکننده ترین عناوین این سری تبدیل شده است. البته که ما چندان با سنت شکنیها در فرانچایزهای قدیمی غریب نیستیم. اما محصول پیش روی ما حتی در همین مورد هم عاجز و ناتوان به نظر میرسد.
بخش داستانی Call of Duty Black Ops 7؛ وقتی که هیچ چیز سر جای خودش نیست!
من همیشه طرفدار پر و پا قرص سری Black Ops بوده و هستم؛ حتی با وجود فاجعه نسخه جدید باز هم نمیتوانم چشمم را روی روایت سیاسی و اکشن سینمایی این سری ببندم. نسخه جدید اما در عمل نه رد و نشانی از آن سیاست چرکین و تاریک گذشته را دارد و نه حتی میتواند در خلاقیت و نوآوری به اندازه ادعایش حرفی برای گفتن داشته باشد. بازی هیچ گونه هویت روایی مشخصی در داستان پردازی ندارد. تیم سازنده سعی کرده است داستان را حول محور یک تئوری توطئه جذاب روایت کند ولی نتیجه کار بیشتر شبیه یک سری توهمات عجیب است که پشت سر هم اتفاق میافتند. تا شاید بلکه با اسم سنگین و ثقیل سبک سورئال بازی بتواند درصدی از قشر امروزی را به خودش جذب کند. از طرفی سازندگان حتی یک مجال برای تنفس واقعی بین فضای متوهمانه و سورئال هم نمیدهند.
شخصیت پردازی؛ موجودی کالا به اتمام رسیده است!
ماجرا اما زمانی که به شخصیت پردازی بازی نگاه میاندازیم بدتر هم میشود. دو شخصیت Mason و Harper به بدترین شکل ممکن به بازی باز می گردند. این یعنی هر دو شخصیت صرفاً ابزار بازاریابی برای عنوانی بودند که هیچ چیزی برای گفتن در زمینه داستان پردازی ندارد! از بخت بد بازی با وجود این که سعی کرده وصله و پینههایی با Black Ops II داشته باشد، اما در همانها هم بسیار متناقض عمل میکند. انگار تکههایی از خاطره و توهم را بدون انسجام کنار هم ردیف کردهاند و انتظار دارند مخاطب از دیدن صحنههای عجیب و باحال ذوقزده شود. مشکل اصلی هم دقیقاً همین است؛ صحنههای عجیب بدون بافت داستانی صرفاً عجیب هستند، نه هیجان انگیز و نه قابل تحمل! حتی شرکت The Guild به عنوان شرور داستان هم از چرخه پوچی و سطحگرایی خارج نشده است. یعنی نه پیشینه خاصی دارند و نه حتی ایدئولوژیشان مشخص است.
بخش کمپین Call of Duty Black Ops 7؛ بفرمائید خودکشی!
اگر طرفدار بازیهای کمپین و داستانی هستید، تجربه BO7 خودکشی محض است. اگر هم از طرفداران قدیمی این سری هستید احتمالاً با نسخه جدید و یدک کشیدن نام Black Ops از بند بند وجودتان خشم و تنفر فوران میکند. در هر حال بر کسی پوشیده نیست که کمپین Call of Duty: Black Ops 7 یکی از ضعیفترین کمپینهای تاریخ Call of Duty و حتی بازیهای اکشن بلاک باستر چند سال اخیر است. مسئله اصلاً ارتباطی به کمبود ایده یا خلاقیت ندارد. اتفاقاً اکتیویژن اینجا سعی کرده است تا جای ممکن یک آش شور پر مخلفات به خورد شما بدهد. ایراد جدی بازی طراحیهای فاجعه آمیز، سطحی و کاملاً نابخشودنی بازی است. مهمترین معضل هم همین کمپین Co-op محور است که به تنهایی مفهوم سنتی بخش داستانی را زیر پا میگذارد. اجازه بدهید از مشکلات اینترنت هنگام تجربه بخش داستانی چیزی نگوییم که گفتنش دردی از کسی دوا نمیکند.
کلکسیون “هیچها”؛ سقوط باورنکردنی Call of Duty
بازی هیچگونه درجه سختی، هم تیمی AI و یا حتی چک پوینت ندارد. تمام این “هیچها” گرد هم آمدهاند و در نهایت Black Ops 7 را به یک فاجعه احتمالاً تکرار نشدنی تبدیل کردهاند. شاید باورتان نشود شما حتی نمیتوانید حین تجربه بخش داستانی بازی را متوقف (Pause) کنید. اینها شوخی نیستند؛ اتفاقاً همهیشان پایه و عناصر اصلی یک کمپین تکنفره را تشکیل میدهند. BO7 هر آنچه که به عنوان یک شوتر کلاسیک پرسابقه میشناسیم را با خاک یکسان کرده است. حتی در بعضی مراحل که کاتسینهایشان شلوغ و پر از شخصیت بهنظر میرسند، بعد از تحویل کنترل به بازیکن محیط ناگهان خلوت و مرده میشود. این شکاف عجیب بین روایت و گیمپلی کمپین را به یک بازی پرنقص و عذاب آور تبدیل کرده است.
هنوز هم آن اکشن قدیمی زنده است!
راستش را بخواهید حتی بدترین نسخههای Call of Duty هم چند سر و گردن تجربه اکشن و گان پلی جذابتری نسبت به سایر آثار هم سبک قرار میدهند. Call of Duty: Black Ops 7 هم از این قاعده پیروی میکند. یعنی همچنان آن حس رضایت بخش تیراندازی و اکشن خالص را منتقل می کند. حتی طراحی و تنوع سلاحها نیز در یک کلام معرکه هستند. اتفاقاً به همین خاطر بازی حداقل از نظر بخش چند نفره و زامبی توانسته گلیم خودش را از آب بیرون بکشد. به هر حال در بخشهای چند نفره خبری از طراحی مراحل و ریتم گیم پلی نیست. هر چه آنچه که هست در سلاحها و تجربه تیراندازی جذاب خلاصه میشود.
آش شور و نپخته اکتیویژن؛ جولان تناقض در Call of Duty
عامل اصلی این حجم از هجمه و انتقاد نسبت به Call of Duty: Black Ops 7 عملکرد متناقضش است. تناقضی از جنس ناهماهنگی که به کل تجربه بازی لطمه میزند. به عنوان مثال ممکن است در یک لحظه درگیر باسهای بزرگ و توهمهای ذهنی باشید و چند ثانیه بعد در یک محیط ساده و خالی از دشمن تیراندازی کنید. بازی اینقدر با این حربه سیستم سمپاتیک بدنتان را بالا و پایین میکند که در نهایت تبدیل به یک جسم ساکن و بیروح میشوید که دیگر هیچ چیز برایش جذابیتی ندارد. این در حالیست که ما در نسخههای قبلی شاهد نبردهای تاکتیکی و نظامی معرکه بودیم اما اینبار تقریباً همهی مراحل جنبه آرکید دارند. حتی سیستمهای جدید مثل Killstreaks و قدرتهای ویژه بهجای افزودن عمق، بیشتر حس پراکندگی و بینظمی ایجاد میکنند. البته که ما اینجا هم مکانیکهای مثل Wall Jump داریم که به جزء اندک مواقعی هیجان خاصی منتقل نمیکند.</p>
زیبایی در دل آشوب
گرچه اکتیویژن در نسخه جدید سعی کرده که به اعتبار و حیثیت Call of Duty پشت پا بزند، اما با این وجود نتوانسته لطمهای به بخش بصری و گرافیکی بازی وارد کند. به همین خاطر میتوان با اطمینان گفت که Call of Duty: Black Ops 7 از نظر تکنیکی، یکی از زیباترین نسخههای اخیر سری است. تکسچرها دقیق و باکیفیتاند و نوپردازی نیز همچنان چشمنواز است. دست بر قضا با توجه به ماهیت فانتزی و متوهمانه نسخه جدید خوشبختانه سازندگان حداقل از نظری بصری توانستهاند روح گیمر را ارضاء کنند. یعنی محیطها صرفاً یک دکور ساده نیستند و مشخص است که برای طراحی جزء به جزء آن زمان و هزینه صرف شده است. خوشبختانه بازی حداقل از نظر افت فریم و سایر مشکلات فنی هم خودش را تبرئه میکند.
هوش مصنوعی؛ زیبا اما فریبنده
با این حال یکی از مواردی که حسابی حین تجربه بازی توی ذوقتان میزند، استفاده بیپروایانه از تکنولوژی هوش مصنوعی یا AI در طراحی یک سری جزئیات گرافیکی است. موضوعی که باعث شده بسیاری از نهادهای حامی کارکنان حوزه تکنولوژی نسبت به اکتیویژن انتقادات شدید و شکایات اساسی داشته باشند. اتفاقاً نتیجه AI حداقل در این بازی چندان مطلوب نیست. بعضی از تصاویر به طرز عجیبی ناهمگون هستند و با ادیتهای هوش مصنوعی که در اینستاگرام جولان میدهند برابری میکنند. با این حال اکتیویژن برای کم کردن هزینه ساخت بازی چارهای جزء این کار نداشته است. در هر صورت نتیجه کار حداقل از نظر تکنیکی جای ستایش و تحسین دارد اما میتوانست در اندک جزئیات بصری باقی مانده هم عملکرد بهتری داشته باشد.
بخش چند نفره؛ ناجی همیشگی!
بگذارید خیالتان را راحت کنم، اگر طرفدار بخش چند نفره بازی هستید، هر آنچه که تا اینجای متن گفتیم را مچاله کرده و دور بیاندازید. بازی از نظر بخش چند نفره کاملاً یک اثر متفاوت و البته شایسته احترام و حتی تحسین است. به هر حال اینجا تنها جایی است که بازی نه تنها توانسته استانداردهای سری را حفظ کند، بلکه در برخی موارد آن را هم به کل ارتقاء داده است. در یک سمت میدان ما گان پلی فوق العاده بازی با آن ضرب آهنگ معرکهاش را داریم و در طرف دیگر نقشه های متنوع همچنان از تمامی آثار هم سطح یک سر و گردن بالاتر هستند. هم نقشههای جدید در این نسخه وجود دارد و هم چند نقشه نوستالژیک که به طرز جالبی بازسازی شده است. تعداد مودهای تجربه بازی هم در همان ابتدا در دسترس و دیگر خبری از انتشار قطره چکانی نیست.
حالت زامبی؛ بازگشت به ریشهها
دروغ چرا، من از آن دست کسانی هستم که دلیل آشناییشان با سری Black Ops در ابتدای امر فقط بخش زامبی جذابش بود! از آن دست روزهایی که این سمت و آن سمت گیمنتها را برای یک تجربه چند نفره با زامبیها یکی میکردیم. BO7 علی رغم تفاوتهایی که دارد همان حس جذاب نوستالژیک را به من منتقل می کند. پس از سالها آزمایش حالتهای مختلف مثل ساختارهای جهانباز و سبکهای Extractionمحور، این بار بازی به ریشههای خودش یعنی Round-based کلاسیک بازگشته است. ساختار مرحلهای، سلاحهای ویژه، دشمنان عجیب و پیشروی آرام اما پرتنش همان چیزهایی هستند که ما از گذشته به یاد داریم و اینبار با رنگ و بوی جدیدی به خود گرفته اند. البته یادتان نرود که بخش زامبی هنوز هم در بعضی لحظات به یک تیم هماهنگ وابسته است که هنر همکاری را بلد باشند و وسط تجربه بازی نقشه را به امان خدا رها نکنند!
سخن پایانی
Call of Duty: Black Ops 7 یک تجربه متناقض است! در یک بخش میدرخشد و در قسمت دیگر به اندازه یک میلیاردی که ورشکست شده، سقوط میکند. بازی در بخش تک نفره، بیشتر شبیه آزمایشگاهی است که 10 ایده مختلف در آن تست شده، اما هیچکدامشان ثمر ندادهاند. در نتیجه هر آنچه که میبینیم یک اکشن بیثبات، پراکنده و عذاب آور بوده که بیشتر به یک شوتر F2P آرکید شبیه است. اما از آن طرف بخش چند نفره و زامبی بازی جور این همه کاستی را یک تنه به دوش میکشند. پس اینجا همه چیز به خودتان برمیگردد. اگر به دنبال تجربه بخش کمپین هستید، برای آرامش روح و روان خودتان هم که شده قید تجربه بازی را بزنید. اما برای بخش چند نفره و زامبی تضمین یک تجربه جذاب و لذت بخش برایمان کار راحت و سادهای است.
نکات مثبت:
- گانپلی روان و رضایتبخش
- بخش چند نفره قوی و متنوع
- بخش زامبی نوستالژیک و جذاب
- گرافیک و طراحی محیط چشمنواز
نکات منفی:
- کمپین Co-Op فاجعهبار
- شخصیتپردازی ضغیف و داستان پراکنده
- اکشن بدون انسجام و متناقض
- طراحی بی نظم مراحل
- باس فایتهای مضحک و تمسخرآمیز!
- تیشه به ریشه Call of Duty
شما مخاطبان عزیز میتوانید هم اکنون بازی و محصولات مورد نظر خودتان را به صورت مستقیم با ضمانت بهترین قیمت و ارسال سریع از فروشگاه تک سیرو خریداری کرده و به سرعت در سراسر ایران محصول خود را درب منزل دریافت کنید.
