فراتر از مرزهای جنون؛ نقد و بررسی بازی Call of the Elder Gods

کارگردانی هنری و گرافیک چطور است؟

جهان بصری این اثر برداشتی کاملا متفاوت از افسانه‌های کیهانی ارائه می‌دهد. استودیو سازنده با تکیه بر تجربه موفق عنوان پیشین خود، مسیر کاملا متفاوتی را انتخاب کرد. آن‌ها نشان دادند که وحشت، پارانویا و تعلیق می‌تواند زیر نور درخشان خورشید و میان پالت‌های رنگی زنده نیز خلق شود.

تنوع محیطی بازی تحسین‌برانگیز است. سفر شخصیت‌ها از عمارت قدیمی و خاک گرفته پروفسور اورهارت آغاز می‌شود و خیلی زود ابعاد وسیع‌تری به خود می‌گیرد. شما در طول این ماجراجویی قدم به بیابان‌های سرخ و سوزان استرالیا می‌گذارید، مناطق یخ‌زده قطبی را کاوش می‌کنید و در نهایت مبهوت ویرانه‌های عظیم شهر بیگانه پناکوتوس می‌شوید. تغییر مداوم اقلیم‌ها و معماری‌ها باعث شده چشم مخاطب هرگز خسته نشود و حس کشف ناشناخته‌ها تا آخرین دقیقه زنده بماند.

سبک گرافیکی بازی به هیچ عنوان دنبال فوتورئالیسم یا واقع‌گرایی محض نیست. طراحان هنری رویکردی استیلیزه و تا حدی کارتونی را برگزیده‌اند که هویتی کاملا متمایز به اثر می‌بخشد. تیم سازنده با همین تصمیم هوشمندانه، محدودیت‌های فنی موتورهای گرافیکی یا کمبود پولیگان‌ها را پشت ظاهر تمیز، رنگارنگ و منسجم محیط‌ها پنهان می‌کند.

نورپردازی ستاره بی‌چون‌وچرای بخش گرافیک است. در طول تجربه بازی Call of the Elder Gods به وضوح می‌بینیم که چگونه بازی با نور و سایه نقش اساسی در فضاسازی ایفا می‌کند. انعکاس نور خورشید روی شن‌های روان، یا درخشش وهم‌انگیز کریستال‌های بیگانه در دل غارهای تاریک، تضاد بصری خیره‌کننده‌ای ایجاد می‌کنند. این تضاد در واقع بازتاب‌دهنده همان کشمکش‌های روانی درون ذهن شخصیت‌های اصلی است؛ تقابل میان نور عقلانیت و تاریکی جنون کیهانی.

عملکرد فنی بازی روی کنسول‌های نسل نهمی (به خصوص پلی‌استیشن ۵) بسیار روان و پایدار ارزیابی می‌شود. افت فریم آزاردهنده‌ای تجربه نمی‌کنید و بارگذاری محیط‌های جدید به لطف حافظه‌های پرسرعت، توقفی در روند روایت ایجاد نمی‌کند. گاهی اوقات ممکن است با باگ‌های بصری کوچکی مثل تداخل بافت‌ها روبرو شوید، اما این موارد آن‌قدر نادر هستند که ضربه‌ای به اتمسفر گیرا و یکپارچگی تجربه شما وارد نخواهند کرد.

محیط‌هایی که قصه می‌گویند

بازی‌های معمایی موفق، داستان خود را فقط از طریق دیالوگ یا نوشته‌های روی کاغذ روایت نمی‌کنند؛ بلکه خود محیط باید راوی خاموش قصه باشد. استودیو بازی‌سازی اوت و آف د بلو گیمز به زیبایی این اصل را رعایت کرده است. وقتی وارد اتاق کار پروفسور می‌شوید، نحوه چیدمان کتاب‌ها، وسایل خاک‌گرفته و نور ضعیفی که از پنجره می‌تابد، پیش از بیان هر کلمه‌ای، انزوای او را فریاد می‌زنند.

در مقابل، زمانی که اوانجلین در رویاهایش وارد شهرهای باستانی می‌شود، هندسه غیرطبیعی و معماری غیرممکن سازه‌ها، حس حقارت انسان در برابر عظمت خدایان باستانی را مستقیما به روان شما تزریق می‌کند. طراحان مرحله با وسواس خاصی جزئیات هر منطقه را چیده‌اند تا بازیکن برای پیدا کردن سرنخ‌ها، با اشتیاق تمام گوشه‌گوشه محیط را کندوکاو کند.

نجوای خدایان باستانی؛ موسیقی و صداگذاری

وقتی طراحان تصویرسازی را تا این حد تمیز از آب درمی‌آورند و خبری هم از هیولاهای فیزیکی برای ترساندن مستقیم بازیکن نیست، تیم صداگذاری بار اصلی انتقال حس را به دوش می‌کشد. موسیقی متن بازی عملکردی کاملا ارگانیک، پویا و حساب‌شده دارد. قطعات موسیقی هرگز سعی نمی‌کنند خودشان را به زور به مخاطب تحمیل کنند یا با ایجاد سروصدای بی‌دلیل، ترس‌های ارزان‌قیمت بسازند.

هنگام حل معماهای پیچیده که نیازمند تمرکز بالا هستند، موسیقی به آرامی رنگ می‌بازد و جای خود را به سکوت یا افکت‌های صوتی محیطی می‌بخشد؛ مثل صدای زوزه باد در بیابان، چکه کردن آب داخل غارها یا قدم‌های سنگین کاراکتر روی کف‌پوش‌های چوبی. اما درست زمانی که رازی بزرگ برملا می‌شود، یا قدم به محیطی ماورایی می‌گذارید، نت‌های موسیقی با سازهای زهی اوج می‌گیرند تا هیجان و دلهره لحظه را دوچندان کنند. این مهندسی دقیق صدا باعث شده غوطه‌وری در دنیای بازی به بالاترین حد خود برسد.

صداپیشگی شخصیت‌ها نقطه قوت غیرقابل‌انکاری محسوب می‌شود. همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم، نورا به عنوان راوی حضور پررنگی دارد. صداپیشه نورا توانست حسرت، دلتنگی و عشقی عمیق را تنها با تغییر لحن صدایش به بهترین شکل ممکن به مخاطب منتقل کند. صدای او مثل رشته تسبیح، تمام اتفاقات پراکنده داستان را به هم متصل نگه می‌دارد.

از طرف دیگر، مکالمات بین هری و اوانجلین پر از احساسات ضدونقیض است. تماس تلفنی ابتدای بازی که پر از خشم و بی‌اعتمادی هری است، به مرور جای خود را به درک متقابل و همراهی در فصول پایانی می‌دهد. ادای کلمات، مکث‌های بین جملات و واکنش‌های صوتی آن‌ها به اتفاقات عجیب پیرامون‌شان، کاملا باورپذیر از کار درآمده و به این کاراکترهای مجازی، روحی کاملا انسانی دمیده است.

ارزش تجربه و سخن آخر

استودیو اوت آف د بلو گیمز با ساخت این دنباله نشان داد که موفقیت اثر قبلی‌اش تصادفی نبوده است. سازندگان با شجاعت تمام، پرونده داستان خانواده اورهارت را می‌بندند و نشان می‌دهند ترسی از تمام کردن قصه‌های خوب ندارند. ترکیب بی‌نظیر معماهای محیطی با روایتی روان‌شناختی، این عنوان را در جایگاهی ارزشمند میان بازی‌های مستقل امروزی قرار می‌دهد.

در پایان مقاله نقد و بررسی بازی Call of the Elder Gods باید اعتراف کنم که ما با تجربه‌ای کاملا خاص برای مخاطبانی خاص روبرو هستیم. اگر بین بازی‌های ویدیویی صرفا به دنبال هیجان‌های لحظه‌ای، تیراندازی، اکشن‌های سریع یا فرار از دست هیولاها می‌گردید، این اثر قطعا شما را ناامید خواهد کرد. اما اگر دوست دارید در دنیایی پر از رمز و راز غرق شوید، معماهای درگیرکننده حل کنید و داستانی عمیق درباره فقدان، عشق و پذیرش مرگ بشنوید، این ماجراجویی شش‌ساعته دقیقا همان چیزی است که نیاز دارید.

باید بپذیریم که عدم استفاده درست از پتانسیل کنترل دو کاراکتر و البته برخی مشکلات در طراحی دفترچه یادداشت، جلوی تبدیل شدن گیم‌پلی به شاهکاری بی‌نقص را می‌گیرد. شاید در طول حل پازل‌ها، گاهی از راه رفتن‌های طولانی میان اتاق‌ها خسته شوید یا از گنگ بودن صورت‌مسئله بعضی چالش‌ها کلافه به نظر برسید. با تمام این تفاسیر، وقتی تمام قطعات این پازل داستانی کنار هم قرار می‌گیرند و پایان‌بندی فوق‌العاده احساسی داستان فرا می‌رسد، قصه چنان تاثیری روی روان مخاطب می‌گذارد که به راحتی می‌توانید از ایرادات جزئی مکانیک‌های بازی چشم‌پوشی کنید.

آیا تجربه این داستان ارزش تکرار دارد؟ بازی‌های داستان‌محور و معمایی معمولا پس از پایان دور اول و کشف تمام رازها، دلیل چندانی برای تجربه مجدد به گیمر نمی‌دهند. بااین‌حال، جمع‌آوری تمام اسناد مخفی و درک بهتر ارجاعات داستانی به نسخه قبل، شاید بهانه‌ای باشد تا سال‌ها بعد دوباره بخواهید به این دنیای عجیب و خوش‌رنگ‌ولعاب سر بزنید.

اگر نسخه قبلی را تمام کرده‌اید، ذره‌ای در تهیه این دنباله تردید نکنید. اگر هم تاحالا سراغ این مجموعه نرفته‌اید، پیشنهاد می‌کنم ابتدا قسمت اول را بازی کنید تا بتوانید اوج پختگی تیم توسعه‌دهنده را در داستان‌گویی جدیدشان لمس کنید. این سفر رازآلود، نامه‌ای عاشقانه به تمام گیمرهایی است که ویدیوگیم را نه فقط برای پر کردن اوقات فراغت، بلکه برای درک احساسات انسانی و غرق شدن در ناشناخته‌ها می‌خواهند.

شما مخاطبان عزیز می‌توانید هم‌اکنون بازی و محصولات مورد نظر خودتان را به‌صورت مستقیم با ضمانت بهترین قیمت و ارسال سریع از فروشگاه تک سیرو خریداری کرده و تجربه خرید یا بازی خودتان را با ما و سایر مخاطبان به اشتراک بگذارید.

نظر شما در خصوص این مقاله چیست؟ به نظر شما، آیا به عنوان بازی مستقل، این اثر تجربه ماندگاری از خودش به جا گذاشته است؟ با توجه به این نقد و بررسی و دیدن تریلرهای گیم‌پلی و کسب اطلاعات،‌ آیا خرید آن را به دوستان خود و مخاطبان همراه ما پیشنهاد می‌کنید؟ نظرات خود را با ما به اشتراک گذاشته و سایر اخبار و مقالات مرتبط با حوزه بازی‌های ویدیویی را از طریق مجله تک سیرو پیگیری و مطالعه کنید.