باز هم سال جدید و نسخه جدید؛ بازی FC 27 با وعده وعیدهای زیادی به بازار عرضه شد. حالا وقت آن است در تک سیرو کمی عمیق‌تر به بازی نگاه کنیم. با نقد و بررسی جدیدترین بازی ورزشی EA با تک سیرو همراه باشید.
حکایت FC هم مثل همان شنبه‌هایی است که می خواهیم رخت ورزش را بپوشیم. همان روزی که همه می‌دانیم نمی‌آید اما چاره‌ای جزء این دلخوشی نداریم. البته که فرمول این سری الزاماً شکست خورده نیست. هر چه باشد ما با واقع‌گرایانه‌ترین و پرلایسنس‌ترین بازی ورزشی جهان روبرو هستیم. اما باز در این سال‌ها بالاخره یکجایی باید EA فکر تغییر و تحول اساسی به سرش می‌زد! مشکل دقیقاً از جایی شروع می‌شود که EA دیگر فقط با یک آپدیت ساده و شاخ و برگ دادن سالیانه نمی‌تواند رضایت مخاطبان را جلب کند. در این بین FC 27 تلاش می‌کند با معرفی حالت The Grounds و تغییرات مختلف در گیم پلی، چهره تازه‌ای از خودش نشان دهد. اما راستش را بخواهید بعد از تجربه حدوداً 30 ساعته بازی می‌توانم بگویم EA این بار هم سر همه‌ی‌مان را کلاه گذاشته است.
The Grounds؛ وعده‌ای بزرگی که شکست خورد
بگذارید نقد را با سوگلی FC 27 شروع کنیم. وقتی برای اولین بار وارد The Grounds شدم، ایده اولیه‌اش واقعاً امیدوارکننده بود. بالاخره بعد بعد از سال‌ها مسابقه دادن در منوهای تکراری، دیدن اینکه EA قصد دارد فوتبال را از قالب همیشگی خارج کند و آن در قالب یک دنیای جهان‌باز به تصویر بکشد، برای من جذاب و شورانگیز بود. اما تنها چند ساعت گشت و گذار در فضای The Grounds کافی بود تا این قسمت هم مثل دیگر ادعاهای چند ساله EA رنگ ببازد. در کل The Grounds می‌خواهد یک فضای اجتماعی فوتبالی باشد. جایی برای ساخت شخصیت، انجام چالش‌ها و تعامل با دیگر گیمرها، اما بیشتر یک عنصر بی‌روح و تزئینی است که فقط چند فعالیت پراکنده داخل آن وجود دارد. ما در عمل با یک جهان بی‌روح روبرو هستیم که چند تا زمین فوتبال را کنار هم قرار داده و می‌خواهد متفاوت هم ظاهر بشود.
شوخی تمسخرآمیز با ساختار جهان‌باز!
The Grounds ایده جذابی دارد؛ اما ابداً به وعده‌هایش نزدیک نمی‌شود. حتی اندک توقعات‌تان از حالت جهان‌باز این سری که سال‌ها شایعه‌اش به گوش می‌رسید نیز برآورده نمی‌شود. انگار همه چیز یک شو تبلیغاتی گران قیمت است که فقط می‌خواهد گیمر را لحظاتی هر چند کوتاه مشغول خودش کند. محیط‌ها خالی‌تر از چیزی هستند که انتظار دارید، فعالیت‌ها خیلی زود تکراری می‌شوند و ارتباط میان بخش‌های مختلف آن چندان طبیعی نیست. حتی زمانی که تصمیم می‌گیرید در محیط بچرخید و هوایی به کله‌ی‌تان بخورد، بازی ابداً مزد این کنجکاوی را با المان‌های پویا و سرگرم کننده به شما نمی‌دهد. این در حالیست که ما نمونه‌های موفقی مثل NBA 2K و بعضاً WWE 2K را داریم که به خوبی از این ایده برای جذاب‌تر کردن بازی استفاده کرده‌اند. با این حال همانطور که قبل‌تر هم گفتم همه چیز یک دروغ گران و پرزرق و برق است.
FC 27؛ فوتبالی که همیشه جذاب نیست!
هر چه قدر هم که با پتک به جان EA بیافتیم باز هم نمی‌توانیم منکر تجربه لذت بخش سری FC بشویم. FC 27 هم از این قاعده مستثنی نیست. همچنان ما با سرگرم کننده‌ترین و جذاب‌ترین بازی ورزشی بازار روبرو هستیم که تکلیف خودش را با گیمر مشخص کرده است. کمتر بازی ورزشی پیدا می‌شود که به طرز معرکه‌ای فیزیک واقع گرایانه خودش را با انیمیشن‌های سنگین ترکیب کند و معجون بی‌نظیری را جلوی گیمر بگذارد. مدل سازی حرکات بازیکنان، سیستم برخوردها و انیمیشن‌های انتقالی در FC 27 دقیقاً همان چیزی هستند که از یک بازی ورزشی شبیه‌ساز می‌خواهیم. با این حال، مشکل اصلی در یکپارچگی این سیستم‌ها است. زمانی که ریتم مسابقه بالا می‌رود، انیمیشن‌ها گاهاً از دستورات کنترلر می‌شوند! بعضی اوقات نمی‌توانید انیمیشن حرکات بازیکنان را لغو کنید و دست بر قضا برخی تاخیرهای جزئی در ثبت فرمان‌ها هم بلای جان‌تان می‌شود.
مرگ بر هوش مصنوعی
دفاع در بازی‌های ورزشی همیشه یک مقوله سلیقه‌ای است. بعضی‌ها می‌خواهند بار اعظم دفاع را هوش مصنوعی به دوش بکشد و برخی دیگر می‌خواهند صفر تا صد همه چیز با خودشان باشد. مورد اول تعداد گل‌های زده شده را کمتر می‌کند و بازی را به یک تعادل منطقی می‌کشاند. اما مورد دوم با خطاهای انسانی مکرر نتیجه بازی را کمی دور از ذهن می‌کند. FC 27 برخلاف نسخه‌های قبلی به سمت دسته دوم میل دارد. جای گیری مدافعین، پوشش فضاها و تمامی اقدامات آن‌ها حالا تماماً در اختیار خود گیمر است. این تصمیم از نظر طراحی یک قدم درست است، چون فوتبال رقابتی باید بیشتر به مهارت گیمر وابسته باشد. در حالی که خیلی‌ها آب شان با این تغییر توی یک جوب نمی‌رود، اما شخصاً چنین چالش مهارتی در مقوله دفاع را به هوش مصنوعی ترجیح می‌دهم.
تغییر سیستم کرنر؛ همه چیز در اختیار خودتان است!
FC 27 آنچنان هم که فکرش را می‌کنید، سر به زیر و ساکت نیست؛ اتفاقاً نسبت به برخی المان‌های نسخه قبلی سرکش هم می‌شود. نمونه‌اش همین ضربات کرنر که حالا قابلیت کنترل بیشتری به بازیکنان حاضر در محوطه می‌دهد. در نسخه‌های قبلی، کرنرها بیشتر به یک مکانیک ساده بر پایه انتخاب قدرت و جهت محدود می‌شدند؛ اما در این نسخه گیمر کنترل بیشتری روی نقطه فرود توپ، نوع ارسال و هدف‌گیری داخل محوطه دارد. این تغییر از نظر طراحی می‌تواند عمق تاکتیکی بیشتری ایجاد کند، چون دیگر موفقیت در کرنر فقط به داشتن بازیکنان بلندقد یا حفظ کردن یک الگوی تکراری وابسته نیست. اما با تمام این تفاسیر همچنان این سیستم تعادل منطقی ندارد. زمان بندی متناقض ورود بازیکنان به محوطه، فیزیک پرتاب توب و حتی حرکت مدافعین یک آش شور و شلخته را پیش روی گیمر قرار می‌دهد.
Career Mode؛ به یاد ساختمان پزشکان!
Career Mode مثل ناصر سریال ساختمان پزشکان است. یک کودک پرپتانسیل که دست بر قضا نگاه و توجه والدینش را به برادر پر سر و صدایش یعنی Ultimate Team باخته است. با این حال FC 27 کمی این قاعده را تغییر می‌دهد. جایی که همچنان رگه‌هایی از یک تجربه آفلاین سرگرم کننده همچنان به چشم می‌خورد. تغییرات مربوط به نقل و انتقالات، مدیریت قراردادها و تصمیم‌های مربوط به ساخت تیم باعث شده مسیر رقابت در طی فصول مختلف طبیعی‌تر احساس شود. مثلاً همین خولین آلوارز خودمان که زمین و زمان را به هم دوخت تا راهی بارسلونا شود اما مدیران مادریدی اجازه‌اش را ندادند. در بازی هم به طرز جالبی قضیه تکرار می‌شود! البته Career Mode هنوز مشکلات قدیمی خودش را دارد؛ تعاملات خارج از زمین محدود هستند و بخش داستانی آن هم به مراتب می‌توانست عمیق‌تر باشد.
Ultimate Team؛ ماشین چاپ پول!
FC 27 نان بخش Ultimate Team را می‌خورد. این بخش سال‌ها است مهم‌ترین منبع درآمد EA از مجموعه بازی‌های ورزشی‌اش محسوب می‌شود و طبیعی است که سازندگان حاضر نباشند تغییرات رادیکالی در آن ایجاد کنند. به هر حال کمتر کسی پیدا می‌شود که به ترکیب برنده خودش دست بزند. FC 27 نیز همین مسیر را ادامه می‌دهد؛ ساخت تیم، جمع‌آوری کارت‌ها، رقابت آنلاین و انجام چالش‌ها همچنان هسته اصلی تجربه را تشکیل می‌دهند. تغییرات جدید بیشتر شبیه بهبودهای کوچک هستند تا یک بازطراحی کامل. مشکل اصلی اینجاست که Ultimate Team با وجود سرگرم‌کننده بودن، همیشه میان لذت رقابت و فشار پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای گرفتار است. گاهی احساس می‌کنم EA بیشتر نگران حفظ چرخه خرید بسته‌ها است تا اینکه تجربه‌ای کاملاً تازه برای گیمرها بسازد. البته ما هر چه قدر این جا وراجی کنیم باز هم در این پروسه هیچ تغییری ایجاد نمی‌شود!
لذت تجربه واقعی فوتبال
همیشه گفته‌ام و باز هم می‌گویم؛ سری FC از معدود بازی‌هایی است که گذر از نسل هشتم به نهم را به زیبایی هر چه تمام به ما نشان داد. FC 27 هم از نظر بصری بهترین نسخه این مجموعه محسوب می‌شود. دست بر قضا سازندگان این‌بار روی چیزهایی دست گذاشته‌اند که پیش از این کمتر سراغش رفته بودند. مثلاً انیمیشن‌های حرکتی طبیعی‌تر شده‌اند و بازیکنان هنگام کنترل توپ و تغییر جهت حس واقعی‌تری دارند. از طرفی لحظات پیش از شروع مسابقه با کات‌سین‌های پویا و جذابش بسیار چشمگیر و جذاب هستند. اما با این حال EA هنوز شهامت این را پیدا نکرده که دستی به سر و روی تماشاگران خودش بکشد. به یاد ندارم در طی یک دهه اخیر سازندگان میل و رغبتی برای تغییر این معضل نشان داده باشند. حداقل جای شکرش باقیست که دیگر المان‌های پویاسازی مسابقات هنوز به قوت خودشان باقی مانده‌اند.
طراحی منوها و تجربه کاربری؛ همان مشکل همیشگی!
EA Sports FC 27 در کنار تمام ویژگی‌های جدیدش، همچنان با معضل همیشگی خودش دست و پنجه نرم می‌کند؛ رابط کاربری شلوغ و گاهی خسته‌کننده! منوهای بازی پر از گزینه‌های بیهوده، تبلیغات، پیشنهادهای خرید و مسیرهای مختلف هستند. این موضوع مخصوصاً در Ultimate Team بیشتر خودش را نشان می‌دهد، جایی که مرز بین ارائه محتوا و تشویق دائمی به خرج کردن پول بسیار باریک شده است. شوربختانه شما حتی اگر دست به نقد باشید و بخواهید سریعاً سراغ تجربه بازی بروید، بازی باز هم مثل دست فروش‌های کنار خیابان تا آخرین لحظه شما را رها نخواهد کرد. این مسئله شاید در نگاه اول جزئی به نظر برسد، اما وقتی گیمر قرار است ساعت‌ها بازی را تجربه کند بالاخره یکجایی سرش از این حجم بیهودگی به درد می‌آید.
سخن پایانی
FC 27 شبیه یک سریال محبوبی است که پایانش را بارها دیده‌ایم. هر چه قدر هم که توی سر EA بزنیم و آن را بابت کلیشه‌های نخ نما شده این مجموعه سرزنش کنیم، همچنان FC پرفروش‌ترین بازی سال است و لحظات به یادماندنی‌اش هم پرشمارند. هنوز هم با وجود همه انتقادها هیچ بازی ورزشی پیدا نمی‌کنید که گیمرها دور یک میز کنار هم جمع کند و بساط کری‌خوانی را برای‌شان بسازد. اما همانطور که گفتیم پشت تمام این زیبایی‌ها، سایه تکرار سنگینی می‌کند. حتی بخش مثلاً انقلابی The Grounds که قرار بود شروعی جدید برای آینده این سری باشد، بزرگ‌ترین ضربه را هم به بازی زد. شاید وقت آن رسیده که این غول فوتبالی، به جای دویدن روی مسیر امن همیشگی، کمی شهامت ریسک به خودش راه بدهد.
نکات مثبت:
- گیم پلی تاکتیکی‌تر و اهمیت بیشتر مهارت گیمر در دفاع
- کیفیت بالای انیمیشن‌ها و نمایش بصری مسابقات
- بهبود قابل توجه Career Mode و سیستم نقل و انتقالات
- Ultimate Team؛ برگ برنده همیشگی!
نکات منفی:
- The Grounds ایده‌ای جذاب اما کم رمق است!
- سیستم دفاعی جدید بازی شاید به مذاق خیلی‌ها خوش نیاید
- گیم پلی همان آش نسخه قبلی است
- Ultimate Team تغییرات انقلابی ندارد
- پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای بی‌خیال گیمرها نمی‌شود!
- رابط کاربری و منوها بیش از حد شلوغ و تبلیغاتی شده‌اند
نظر شما چیست؟ آیا FC 27 توانسته از پس انتظارات طرفداران این سری بربیاید؟ آیا به آینده این مجموعه امیدوار هستید؟ در قسمت کامنت‌ها دیدگاه خود را با ما به اشتراک بگذارید.
