نقد و بررسی بازی Hell Let Loose: Vietnam‌؛ جنگ ویتنام با چاشنی چند نفره

با نقد و بررسی بازی Hell Let Loose: Vietnam‌ از استدیوی Black Matter همراه تک سیرو باشید.

تاریخ هرگز نمی‌تواند لکه ننگ جنگ ویتنام را از صفحه‌اش پاک کند. البته که این جنگ هیچ واقعاً تمام نشد؛ سال‌ها زندگی میان بمباران، آوارگی، گرسنگی و ترس با میلیون‌ها کشته و زخمی چیزی نیست که بتوان خط بطلانی روی آن کشید. راستش فیلم و بازی‌های زیادی داریم که شهامت به تصویر کشیدن چنین روایت سهمگین و تلخی را به خود راه داده‌اند. اما در انتهای مسیر همه‌ی‌شان در منجلاب اسطوره‌سازی و قهرمان پروری وسط معرکه‌ی حقه‌بازان سیاست غرق شدند. پس تا این لحظه در صنعت گیم هم هیچ بازیسازی نه خواسته و نه اصلاً توانسته از پس مستندسازی این جنگ بربیاید. Hell Let Loose: Vietnam اما به‌جای روایت یک قهرمان یا بازسازی یک داستان مشخص، تصمیم می‌گیرد خود میدان نبرد را به شخصیت اصلی تبدیل کند! اثری متفاوت که البته ایرادات ریز و درشت بسیاری هم دارد.

ویتنام؛ تغییری بیشتر از یک تغییر دکور

سری Hell Let Loose تا پیش از این همه تاب و توانش را روی جنگ جهانی دوم گذاشته بود. نسخه‌های مختلف که مسیرشان را از سال 2019 آغاز کرده بودند حالا جای خود را به جنگ متفاوت و تاریک ویتنام داده‌اند. نمی‌دانم اسمش را شجاعت بذارم یا حماقت؛ اما Hell Let Loose: Vietnam برخلاف بسیاری از بازی‌های جنگی، داستان خطی یا کمپین تک ‌نفره سنتی ندارد! همه چیز در نبردهای 50 در برابر 50 خلاصه می‌شود. فرقی ندارد که جز ارتش آمریکا باشید یا نیروهای ویتنام شمالی؛ در هر حال شما باید نقش‌ خودتان را در میدان نبرد ایفا کنید. ممکن است یک پزشک باشید که دوای درد یاران می‌شود یا یک تک تیرانداز که خط دفاع دشمن را می‌کشند. به همین ترتیب نقش فرمانده گردان، خلبان هلیکوپتر و راننده تانک هم بین همگی پخش می‌شود.

ریسکی به قدمت تاریخ!

سازندگان Hell Let Loose: Vietnam اینگونه به شما القا می‌کنند که دشمن شما نه آن سرباز بخت برگشته روبروی‌تان بلکه ماهیت و مفهوم جنگ است. البته که برای پیشبرد بازی باید دخل دشمن مقابل‌تان را دربیاورید، اما منطق بازی با فضاسازی روی سرتان به یکباره آوار می‌شود. مثلاً نسخه‌های قبلی این سری میدان بصری و جلوه‌های شفافی داشتند. این‌بار اما همه چیز به طرز عجیبی تار و تاریک است. درختان، بوته‌ها، رودخانه‌ها، روستاها و مسیرهای باریک نبرد همگی معنای مرگ می‌دهند. پس بازی اساساً برای ایجاد هیجان هیچ نیازی به خط هجوم دشمن ندارد و ذره ذره شما را در جزئیات سهمگینش غرق خواهد کرد. انگار که همه‌ی‌مان آن تفنگدار وسط مهلکه‌ایم که آخرین دقایق زندگی‌اش را سپری کرده و احتمالاً به چیز جزء خانواده و رویاهای محالش فکر نمی‌کند.

آهسته برانید؛ خطر در کمین است!

برای گیمرهای امروزی که با بازی‌های پرضرب آهنگ چند نفره خو گرفته‌اند، Hell Let Loose: Vietnam چندان تجربه مطلوبی نیست. دلیلش هم مشخص است؛ سازندگان از همان ابتدای کار روحیه جان ویک‌‌طور همه گیمرها را خفه می‌کنند. پس اینجا نمی‌توانید چند ثانیه بعد از نبرد اسلحه را به دست بگیرید و با منیت‌های خودتان به دل دشمن بزنید. همه چیز در تاکتیک، پیشروی در زمان مناسب و هماهنگی بین اعضای تیم خلاصه می‌شود. نمونه‌اش هم خود من؛ بارها از پس تعداد زیادی از دشمنان برآمدم اما درست وقتی که به خودم مغرور شدم از ناکجا آمد با شلیک تنها یک گلوله کشته شدم! چنین رویکردی، هم صبر و حوصله زیادی می‌خواهد و هم ابزار زیاد که اینجا جنس هیچ کدام، نه برای ما و نه تیم سازنده جور نیست. پس رک بگویم که در تجربه بازی بسیاری از اوقات حس وقت تلفی خواهید داشت.

جنگل؛ ستاره اصلی بازی

ویتنام برای من یادآور جنگل‌های سر به فلک کشیده و رودخانه‌هایی است که در پس هر کدام‌شان کشته‌های و زخمی‌های زیادی پنهان است. سازندگان Hell Let Loose: Vietnam حداقل در تعبیر این وصف وحشی کم و کسری جا نگذاشته‌اند. پس شاید در ابتدای امر جنگل‌ها یک پس زمینه به ظاهر جذاب باشند، اما جلوتر که می‌روید با تله‌های بی‌شمارش به شما و جوخه‌ی‌تان پشت ما می‌زند. نکته‌ای که در این بین به بازی کمک اساسی می‌کند، آزادی گیمر در پیشروی است. شما مختارید که از مسیرهای مختلفی بروید. از وسط جنگل عبور کنید یا اصلاً با شنا کردن میان‌بر بزنید و به پشت خط دشمن نفوذ کنید. اما هر کدام از این‌ها یک امر تاکتیکی و تیمی هستند که شوربختانه بازی برای این مورد هیچ برنامه مشخصی روی کاغذ ندارد و به ارتباط چشم بسته گیمرها اکتفا می‌کند.

دو جناح، دو فلسفه جنگ

حتی خود خواجه حافظ شیرازی هم می‌داند که نحوه و چگونگی نبرد آمریکایی‌ها و ویتنامی‌ها تا چه اندازه در جنگ متفاوت بوذ. پس حق بدهید که تفاوت گیم پلی این دو جناح چندان روح من را به قلیان و خروش نیاندازد. ولی در کل سازندگان از پس حداقل انتظارات برمی‌آیند. نیروی‌های آمریکایی طبعاً دست‌شان در تجهیزات بازتر است و مثل همیشه برتری هوایی و لجستیکی دارند. در طرف مقابل نیروهای ویتنامی روی نبردهای غیرمنتظره از طریق میانبرها و شبیه خون زدن از طریق تونل‌ها متمرکز شده‌اند. پس تفاوت دو طرف صرفاً در داشتن سلاح خلاصه نمی‌شود. با این حال، بازی در حفظ تعادل بین قدرت دو جناح نه تنها عادل نیست، بلکه در نظر محتوایی هم به بلوغ نرسیده است. تعداد محدود نقشه‌ها، سلاح‌ها و گزینه‌های موجود در زمان عرضه باعث می‌شود ایده‌های بسیار خوب بازی هنوز نتوانند تمام ظرفیت خود را نشان دهند.

هلیکوپتر و قایق؛ ابزار تاکتیکی یا دردسر اضافه؟

درباره عدالت بازی گفتم؛ این که یک طرف میدان لجستیک توانمند و پرهزینه‌ای داشته باشند و عده‌ای دیگر که ویتنامی‌ها باشند صرفاً از روی توکل به خدا و همت سربازان پیشروی کنند. اتفاقاً سازندگان این قضیه را خوب درک کرده‌اند. اما چاره‌ی که اندیشیده‌اند بسیار مضحک و مایه تاسف است. به گمانم تیم سازنده برای حفظ تعادل بین دو جناح امکان هدایت و کنترل هلیکوپتر و قایق‌ها را سخت و خشک کرده‌اند. شاید در ابتدای امر پیش خودتان بگویید این سختی و خشکی به خاطر ماهیت واقع گرایانه بازی است اما راستش هر چه جلوتر می‌روید به ضعف فنی تیم سازنده در بهینه‌سازی این المان بیشتر پی می‌برید. این موضوع همان فرضیه اول من را مجدداً مطرح می‌کند: Hell Let Loose: Vietnam ابداً آماده انتشار در این مقطع زمانی نبوده است!

گرافیک؛ معمولی و گاهی مشکل‌ساز

همانطور که احتمالاً حدس زده‌اید، Hell Let Loose: Vietnam هم مثل بسیاری از بازی‌های شوتر با موتور Unreal Engine 5 توسعه پیدا کرده است. گرچه فضاسازی جای تقدیر دارد اما جزئیات طراحی جنگل‌های متراکم، روستاها، پایگاه‌های نظامی در قواره یک اثر نسل نهمی نیستند. از سوی دیگر فراموش نکنید با عنوانی روبرو هستیم که نبردهای شلوغ و سهمگینی هم به نمایش می‌گذارد. گاهاً ترکیب این شلوغی با افکت‌های خوب انفجار و تخریب پذیری گسترده حسابی خودنمایی می‌کند. اما کمی بعد با مشکلات فنی قابل توجه مثل افت فریم و لود شدن ناگهانی بسیاری از بافت‌های گیاهی و محیطی ارزش خودش را از دست می‌دهد. از طرفی قبل‌تر هم که گفتم بازی عمداً می‌خواهد یک اثر تار و محو باشد؛ خب این موضوع لزوماً چیز بدی نیست اما برای یک بازی چند نفره که پر از کمین‌های گاه و بی‌گاه است حسابی روی مخ‌تان رژه می‌رود.

با گوش‌های‌تان خداحافظی کنید!

در وهله اول بازی پیش روی ما همه فکر و ذکرش جنگ پر سر و صدای ویتنام است. یعنی جنگی که ذاتاً در تمام آثار حوزه سرگرمی پر بوده از افکت‌های صوتی سهمگین و پرجزئیات! از همه مهم‌تر مصداق ما یک بازی چند نفره گسترده است. پس روی کاغذ بازی باید به همان اندازه که جلوه‌های بصری‌اش را تر و خشک می‌کند، به ابزارهای صوتی هم بها بدهد. Hell Let Loose: Vietnam‌ اما در این زمینه به کاهدان زده است. بسیاری از افکت‌های صوتی مثل صدای شلیک‌ها و انفجارها وزن کافی ندارند و به همین خاطر تشخیص جهت و فاصله تیراندازی برای‌تان سخت و گاهاً غیرممکن خواهد بود. چه برسد به شنیدن صدای پای دشمنان که امروزه گیمرها برای شنیدنش انواع و اقسام هدست‌های حرفه‌ای را تهیه می‌کنند.

حالت‌های مختلف بازی؛ راه حل بی‌فایده!

سازندگان با علم به کمبود محتوای بازی، سعی کرده‌اند با طراحی چند حالت مختلف نبرد، کمی گیم پلی را شاخ و برگ بدهند. مثلاً در حالت Warfare، دو تیم برای تصرف و حفظ مناطق کلیدی نقشه با یکدیگر رقابت. یا مثلاً در حالت Offensive، یک تیم باید مناطق تحت کنترل دشمن را به‌صورت مرحله‌ای تصرف کند و دیگری به دفاع در برابر آن بپردازد. حالت Domination نیز تمرکز اصلی بازی را روی نبرد برای تصرف نقاط کلیدی و مرکزی داخل نقشه می‌گذرد. گرچه این تفاوت‌ها روی کاغذ جذاب هستند اما در عمل سازندگان با این‌ها همان لقمه قبلی را دور سرشان چرخانده‌اند. یعنی ماهیت بازی همان الگوهای تکراری قبلی است و صرفاً در یک سری جزئیات محدود خلاصه می‌شود.

سخن پایانی

شاید بسیاری از ایرادات Hell Let Loose: Vietnam‌ با یک ارفاق مهربانانه قابل چشم پوشی باشند، اما کمبود محتوای آن ابداً در این دسته جای نمی‌گیرد. بازی وقتی روی کاغذ ادعای نبرد 50 در مقابل 50 نفر را در سر می‌پرواند، باید به فکر محتوای گسترده برای برآورده کردن انتظارات این افراد هم باشد. این در حالیست که تعداد نقشه‌ها، سلاح‌ها و تجهیزات دقیقاً به اندازه یک بازی چند نفره مستقل و کوچک بازار است. یعنی هر چه قدر هم که بازی سعی کرده روی تفاوت تاکتیکی دو جناح حاضر در نبرد مانور بدهد، باز هم در نهایت هر دو در وجه مشترک کمبود محتوا غرق می‌شوند. نمی‌دانم شاید سازندگان بخواهند در آینده نزدیک با بروزرسانی‌های فصلی بازی را سر و سامان بدهند، اما حداقل تا آن زمان توصیه به تجربه بازی خیانت به مخاطب است.

نکات مثبت:

• اتمسفر سهمگین و متفاوت جنگ ویتنام
• نبردهای عظیم ۵۰ در برابر ۵۰
• اهمیت واقعی همکاری و ارتباط تیمی
• تفاوت محسوس میان سبک بازی دو جناح
• حضور هلیکوپتر، قایق و تونل

نکات منفی:

• جلوه های بصری در حد یک اثر نسل نهمی نیستند
• مشکلات فنی مثل باگ‌های پرشمار، افت فریم و بارگذاری بافت‌ها
• دشواری زیاد هدایت هلیکوپتر و وسایل نقلیه
• محدود بودن محتوای زمان عرضه
• تعداد کم نقشه‌های بازی
• سلاح‌های بازی تنوع کمی دارند!
• صداگذاری سطحی

نظر شما چیست؟ آیا Hell Let Loose: Vietnam‌ توانسته از پس انتظارات طرفداران بازی‌های تیراندازی چند نفره بربیاید؟