نقدو بررسی بازی ‎This Bed We Made : آیا این بازی ارزش بازی کردن دارد؟!

برخی از بازی‌ها هستند که با همان ایده‌ی مرکزی ساده و در عین حال وسوسه‌انگیز خود، پیش از آنکه حتی دیسک‌شان درون کنسول ‎PS5‎ قرار گیرد یا نوار دانلودشان به صد درصد برسد، ذهن آدم را به تسخیر خود درمی‌آورند. راستی، بگذارید همین ابتدا اعتراف کنم؛ مگر می‌شود کسی در این کره‌ی خاکی زندگی کند و دستکم یک‌بار طعم گس و شیرین سرک کشیدن به حریم خصوصی دیگران، زیر دندانش نرفته باشد؟ کنجکاوی، همان گناه نخستینی است که رب‌النوع داستان‌گویی در رگ‌های ما تزریق کرده و ما را شیفته‌ی رازهایی می‌کند که قرار نبوده روزی به چشم نامحرمی آیند. برای من به عنوان یک گیمر قدیمی که سال‌هاست راهروهای تاریک بازی‌های مختلف و روایت‌محور را زیر پا گذاشته‌ام، آثار شبیه‌ساز راه رفتن و درام‌های تعاملی همواره حکم تیغ دو لبه را داشته‌اند؛ گاهی چنان عمیق و پرکشش ظاهر می‌شوند که تا ساعت‌ها پس از اتمام بازی، سقف اتاقتان را خیره نگاه می‌کنید و گاه آن‌چنان در شعارزدگی و خمودگی دست و پا می‌زنند که ترجیح می‌دهید قید ادامه‌ی ماجرا را بزنید. وقتی نخستین نجواها پیرامون عنوانی به نام ‎This Bed We Made از استودیوی مستقل ‎Lowbirth Games‎ به گوش رسید، با خودم فکر کردم که احتمالاً قرار است با یک تجربه‌ی استاندارد، کم‌خرج و شاید تاریخ‌مصرف‌گذشته روبه‌رو شویم که صرفاً سوار بر موج عناوین معمایی شده است. اما راستش را بخواهید، گاهی اوقات همین آثار کوچک و دور از هیاهوی رسانه‌ای چنان ضرب شستی به مخاطب نشان می‌دهند که مدعیان پرطمطراق صدها میلیونی را انگشت‌به‌دهان می‌گذارند.

داستان این بازی ما را به سال ‎1958‎ میلادی و به قلب شهر مونترال در کانادا پرتاب می‌کند؛ جایی که برف زمستانی همه‌جا را سفید پوش کرده و هتلی مجلل و پر از زرق و برق به نام ‎Clarington Hotel‎ میزبان مسافرانی است که هر کدام نقابی از تظاهر بر چهره دارند. ما در این اثر کنترل شخصیتی به نام ‎Sophie Roy‎ را بر عهده داریم؛ دختری جوان که به عنوان خدمتکار در این هتل مشغول به کار است و روزگارش را با پاک کردن لکه‌ها، تعویض ملحفه‌ها و تمیز کردن اتاق‌ها می‌گذراند، اما در دل این وظایف روزمره، رازی پنهان دارد که می‌تواند همه‌چیز را در یک چشم به هم زدن نابود کند. ‎Sophie‎ عاشق این است که به بهانه‌ی نظافت، سرکی به وسایل شخصی مسافران بکشد، نامه‌های مچاله‌شده را صاف کند، کشوها را باز کند و از طریق اشیاء باقی‌مانده، رویاها، ترس‌ها و درام‌های زندگی آن‌ها را بازسازی کند. اما این کنجکاوی بیمارگونه و جذاب، زمانی شکل مرگباری به خود می‌گیرد که او در یکی از اتاق‌ها با عکسی از خودش روبه‌رو می‌شود؛ عکسی که نشان می‌دهد کسی در حال رصد کردن اوست و این سرک کشیدن‌های پنهانی، از نگاه تیزبین فرد دیگری دور نمانده است. این پیش‌فرض سینمایی و عمیقاً روان‌شناختی، پایه‌گذار ماجراجویی‌ای می‌شود که ما را در یک شب طولانی و پر از اضطراب، به اعماق تاریکی‌های پنهان انسان‌ها می‌برد.

در صنعت بازی‌های ویدیویی امروز، عناوینی که به دور از هیاهوهای تجاری و تبلیغات سرسام‌آور عرضه می‌شوند، غالباً فضایی بکر برای تجربه‌های خالص فراهم می‌سازند. این هتل پنجاه‌ساله نه تنها یک لوکیشن داستانی، بلکه یک شخصیت زنده و نفس‌کش است که دیوارهای آن اسرار مگو را درون خود حبس کرده‌اند. وقتی کنترل ‎Sophie‎ را به دست می‌گیریم، در واقع وارد هزارتوئی از تصمیمات اخلاقی می‌شویم که مرز میان درست و غلط را محو می‌کند. آیا سرک کشیدن در زندگی دیگران جرم است، یا وظیفه‌ای انسانی برای کشف حقیقت‌های پنهان؟ بازی با همین پرسش ساده، مخاطب را درگیر لایه‌های عمیق‌تری از روان‌شناسی فردی و اجتماعی می‌کند. پس در این مقاله همراه من و تک‌سیرو باشید تا این اثر خوش‌ساخت را از زوایای گوناگون کالبدشکافی کنیم و ببینیم آیا این تخت پر از راز، ارزش دراز کشیدن و خوابیدن را دارد یا خیر.

اگر بخواهیم درباره‌ی بستر روایی و فضاسازی ‎This Bed We Made صحبت کنیم، پیش از هر چیز باید کلاهمان را به احترام طراحان هنری استودیوی ‎Lowbirth Games‎ به زمین بیاوریم. هنگامی که بازی آغاز می‌شود، پیش از آنکه حتی متوجه ابعاد فاجعه شویم، در یک اتاق بازجویی سیاه‌وسفید و سرد قرار داریم؛ جایی که پلیس با لحنی خشک و پرسش‌گرانه از ‎Sophie‎ می‌خواهد تا وقایع شب گذشته را مرور کند. این تضاد بصری خیره‌کننده میان حال‌وهوای تاریک و خفقان‌آور اتاق بازجویی و رنگ‌های گرم و زنده‌ی فلش‌بک‌ها که روایت اصلی را شکل می‌دهند، یکی از هوشمندانه‌ترین تمهیداتی است که سازندگان برای القای حس گناه و استرس به کار بسته‌اند. در واقع، کل بازی در جریان یک شیفت کاری معمولی آغاز می‌شود، اما طولی نمی‌کشد که با ورود به اتاق شماره ‎505‎ و روبه‌رو شدن با مسافری مرموز به نام ‎Mr. Spade‎ که اتاقش را به یک تاریکخانه برای ظهور عکس‌های ‎Sophie‎ تبدیل کرده، همه‌چیز به سمت‌وسوی یک کابوس روان‌شناختی تمام‌عیار تغییر مسیر می‌دهد.

نکته‌ی خارج از عرف در این میان، نحوه برخورد بازی با مسائل اجتماعی و تاریخی دهه‌ی ‎50‎ میلادی است. این اثر هیچ ابایی از این ندارد که زشتی‌ها، تعصبات کورکورانه، نژادپرستی، نگاه جنسیتی حقارت‌آمیز به زنان در محیط کار، و رویکرد بسیار عقب‌مانده‌ی آن دوران نسبت به بیماران روانی را به نمایش بگذارد. بروشورها، نامه‌ها و یادداشت‌هایی که در گوشه‌وکنار اتاق‌ها پیدا می‌کنید، تنها وسیلی برای پیشبرد معما نیستند، بلکه پنجره‌ای هستند به سوی واقعیت تلخ دنیایی که مسافران این هتل در آن زیسته‌اند. ‎Sophie‎ خودش نیز محصول همین روزگار است؛ دختری که میان وظیفه‌ی سخت کارگری و میل سیری‌ناپذیرش به کشف حقیقت گیر افتاده و هر تصمیمی که شما به جای او می‌گیرید، در واقع بازتابی از مرز میان اخلاقیات و کنجکاوی شخصی شما خواهد بود. رابطه‌ای که میان او و همکارانش یعنی ‎Beth‎ به عنوان پذیرش‌گر و ‎Andrew‎ به عنوان پادوی هتل شکل می‌گیرد، ابعاد انسانی داستان را عمیق‌تر می‌کند. شما در طول بازی می‌توانید یکی از این دو نفر را به عنوان محرم اسرار یا همان ‎confidant‎ خود انتخاب کنید؛ انتخابی که نه‌تنها مسیر دیالوگ‌ها و همراهی‌ها را تغییر می‌دهد، بلکه روی نحوه قضاوت دیگران درباره‌ی شما و حتی پایان‌بندی داستان تأثیر مستقیم می‌گذارد.

نویسندگان استودیو توانسته‌اند با مهارت تمام، فضای سنگین و اضطراب‌آور آن دوران را بازآفرینی کنند؛ جایی که هر نگاه سنگین و هر زمزمه در راهروها می‌تواند نویدبخش فاجعه‌ای قریب‌الوقوع باشد. بررسی دقیق اسناد و مدارک موجود در اتاق‌ها، ابعاد تازه‌ای از زندگی مسافران را روشن می‌کند و نشان می‌دهد که هیچ‌کس در این هتل آن‌طور که در نگاه اول به نظر می‌رسد معصوم نیست. این اتمسفر غلیظ نوآر، یادآور بهترین آثار کارآگاهی سینماست که در آن سایه‌ی تردید بر تمام ابعاد زندگی جاری است. بسط دادن این فضای پرتعلیق مستلزم این است که بدانیم چگونه جزئیات محیطی به کمک داستان‌گویی محیطی می‌آیند و به بازیکن اجازه می‌دهند تا بدون وابستگی صرف به میان‌پرده‌ها، خودش قطعات پازل را در کنار هم بچیند. هتل ‎Clarington‎ تنها یک اقامتگاه موقت نیست، بلکه زندانی است که هر مسافر قفل درون آن را با رازهای مگو و گناهان ناگفته‌ی خود قفل‌تر کرده است.

شاید در نگاه اول به نظر برسد که ‎This Bed We Made با توجه به ماهیت شبیه‌ساز راه رفتن خود، قرار است تجربه‌ای خطی و محدود باشد، اما طراحان بازی هوشمندانه‌تر از این حرف‌ها عمل کرده‌اند. گیم‌پلی بازی ترکیبی است از گشت‌وگذار در محیط، تعامل با اشیاء، حل معماهای منطقی و البته انجام وظایف خسته‌کننده‌ی یک خدمتکار که به شکل عجیبی با روند داستان گره خورده است. شما در حین اینکه مشغول باز کردن کشوها، زیرورو کردن چمدان‌ها و خواندن اسناد هستید، نباید فراموش کنید که یک خدمتکار وظیفه‌شناس هستید؛ بنابراین جمع‌آوری زباله‌ها، مرتب کردن تخت‌ها، برداشتن فنجان‌های کثیف، عوض کردن حوله‌ها و پاک کردن لکه‌ها از روی زمین، بخشی از روتین کاری شماست تا مسافران متوجه حضور یک فضول حرفه‌ای در اتاق‌شان نشوند. این مکانیک، برخلاف تصور اولیه که شاید خسته‌کننده به نظر برسد، استرس غریبی را به جان بازیکن می‌اندازد. هر بار که صدای پای کسی را از راهرو می‌شنوید، ضربان قلبتان بالا می‌رود و ناخودآگاه تلاش می‌کنید همه‌چیز را سر جای اولش برگردانید تا هیچ ردپایی از حضور شما باقی نماند.

از طرف دیگر، معماهای بازی سطح بسیار متوازن و دقیقی دارند. آن‌ها نه آن‌قدر ساده و پیش‌پاافتاده هستند که بدون فکر کردن حل شوند و نه آن‌قدر پیچیده و طاقت‌فرسا که شما را مجبور کنند به سراغ راهنماهای اینترنتی بروید. استفاده از کلیدهای رمزگشایی برای باز کردن گاوصندوق‌ها، پیدا کردن سرنخ‌ها از طریق تطبیق دادن مدارک با یکدیگر و ثبت تمامی این موارد در دفترچه‌ی شخصی ‎Sophie‎ ، حس یک کارآگاه واقعی را به مخاطب منتقل می‌کند. دفترچه‌ی ‎Sophie‎ یکی از جذاب‌ترین بخش‌های بازی است؛ جایی که او با خط خودش افکار، ترس‌ها و خلاصه‌ای از پروفایل مسافران را یادداشت می‌کند و خواندن این مطالب، پیوند عاطفی عمیقی میان بازیکن و شخصیت اصلی برقرار می‌سازد.

سیستم انتخاب و پیامد در این بازی نیز صرفاً به چند گزینه‌ی نمایشی محدود نمی‌شود؛ عملکرد شما در تمیز کردن اتاق‌ها، انتخاب‌هایی که در مواجهه با مدارک جرم می‌کنید، و اینکه آیا پیش از رفتن مسافران گاف می‌دهید یا خیر، مستقیماً بر روی سرنوشت کاراکترها و پایان‌های چندگانه‌ی بازی سایه می‌اندازد. این مسئله ارزش تکرار بازی را به شدت بالا می‌برد، چرا که پس از تمام کردن نسخه‌ی اول در حدود ‎5‎ ساعت، ناخودآگاه وسوسه می‌شوید که این‌بار با انتخاب ‎Andrew‎ یا ‎Beth‎ به عنوان محرم اسرار، مسیر متفاوتی را امتحان کنید و ببینید اگر جور دیگری رفتار می‌کردید، چه سرنوشتی در انتظار هتل و ساکنانش بود. تعامل پویا با محیط، امکان بررسی موشکافانه‌ی جزئیات و لزوم حفظ ظاهر در برابر سایر کارکنان هتل، لایه‌ای از واقع‌گرایی را به گیم‌پلی اضافه می‌کند که نمونه‌اش را در کمتر اثر مستقلی دیده‌ایم. بازی به خوبی می‌داند چگونه میان لحظات آرام نظافت و لحظات پرالتهاب فرار از خطر، تعادل برقرار کند تا ریتم روایت داستان هرگز از دست نرود و بازیکن در تمام طول مسیر حس کند که ذره‌ذره در این سناریوی مرموز فرو می‌رود.

وقتی صحبت از تجربه‌ی این اثر روی کنسول نسل نهمی سونی یعنی ‎PS5‎ به میان می‌آید، باید اعتراف کرد که تیم سازنده با وجود بودجه‌ی محدود استودیوی مستقل خود، توانسته‌اند خروجی بسیار چشم‌نوازی را ارائه دهند. فضای داخلی هتل ‎Clarington‎ با آن دکوراسیون کلاسیک دهه‌ی پنجاهی، کاغذدیواری‌های طرح‌دار، نورپردازی گرم و سایه‌روشن‌های دقیق، فضایی را خلق کرده که آدم دوست دارد ساعت‌ها در راهروهای آن پرسه بزنید و به جزئیات اتاق‌ها خیره شود. طراحی مدل کاراکترها اگرچه به پای شاهکارهای پرهزینه‌ی صنعت گیم نمی‌رسد و در برخی حالات چهره و انیمیشن‌های صورت دچار ضعف‌هایی است، اما با این حال انتقال حس تعجب، ترس یا اضطراب در چهره‌ی ‎Sophie‎ به خوبی انجام می‌شود.

از نظر عملکرد فنی، ‎This Bed We Made روی ‎PS5‎ روان اجرا می‌شود، هرچند که در برخی مقاطع با افت فریم‌های لحظه‌ای یا فریزهای کوتاه یکی دو ثانیه‌ای مواجه می‌شویم که خوشبختانه به تجربه‌ی کلی بازیکن لطمه‌ای وارد نمی‌کند. خروجی رزولوشن تصویر و پایداری فریم‌ریت در این نسخه به لطف سخت‌افزار قدرتمند ‎PS5‎ رضایت‌بخش است و به غوطه‌ور شدن هرچه بیشتر بازیکن در اتمسفر بازی کمک شایانی می‌کند. اما اگر از گرافیک بصری بگذریم، باید به شاهکار تیم صداگذاری و طراحی صوتی بازی اشاره کنیم. موسیقی متن بازی، اگرچه در ظاهر بسیار مینیمال است و بیشتر به قطعات محیطی و آوای ملایم رادیوها محدود می‌شود، اما در لحظات حساس و کشف رازها، چنان با مهارت به میدان می‌آید که تنه‌ی مسخ کننده‌ای به فیلم‌های نوآر کلاسیک می‌زند. ترانه‌های فرانسوی-کانادایی که در پس‌زمینه از رادیو پخش می‌شوند، حس و حال حضور در مونترال سال ‎1958‎ را به شکلی باورپذیر زنده می‌کنند. در کنار این‌ها، کیفیت صداپیشگی انگلیسی بازی فراتر از انتظارهای یک عنوان مستقل است. صدای ‎Sophie‎ با آن لحن آرام، صمیمی و در عین حال پر از استرس، دقیقاً همان چیزی است که برای این نقش نیاز داشتیم؛ صدایی که شما را ترغیب می‌کند تا آخرین لحظه همراهش بمانید و نگذارید آسیبی به او برسد. تمامی صداهای محیطی، از خش‌خش کاغذها زیر انگشتان گرفته تا صدای جیرجیر تخت‌ها و برخورد کفش‌های ‎Sophie‎ با موکت‌های راهرو، با دقتی مثال‌زدنی ضبط شده‌اند و تجربه‌ای سینمایی و غوطه‌ورکننده را برای مخاطب رقم می‌زنند. سیستم صوتی سه‌بعدی کنسول نیز در تفکیک صداهای راهرو و تشخیص نزدیک شدن افراد دیگر نقش بسیار پررنگی ایفا می‌کند و باعث می‌شود مخاطب با تمام وجود خود را در آن فضای سرد زمستانی حس کند.

هنگامی که به ساختار داستانی و چیدمان عناصر روایی در ‎This Bed We Made دقیق‌تر نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که انتخاب یک هتل در دل طوفان برف و انزوای مطلق، تصادفی نبوده است. در ادبیات و سینمای کلاسیک، فضاها و لوکیشن‌های ایزوله همواره به عنوان کاتالیزوری برای تسریع فروپاشی روانی کاراکترها عمل کرده‌اند. مسافران هتل ‎Clarington‎ هر کدام با بار سنگینی از گناهان، ترس‌ها، رازهای مگو و دغدغه‌های اجتماعی به این مکان پناه آورده‌اند، اما طوفان سهمگین بیرون و مسدود شدن راه‌های ارتباطی، آن‌ها را در یک اتاق فشار روانی قرار می‌دهد. این اتمسفر خفقان‌آور، سازوکار دفاعی انسان‌ها را در هم می‌شکند و آن‌ها را وادار می‌کند تا با تاریک‌ترین جنبه‌های درونی خود روبه‌رو شوند. ‎Sophie‎ به عنوان یک خدمتکار جوان، ناخواسته در کانون این طوفان روانی قرار می‌گیرد. او از طریق همین سرک کشیدن‌ها، در واقع به کالبدشکافی روان‌شناختی تک‌تک مسافران می‌پردازد. هر اتاق، بازتابی از یک ذهن بیمار، آشفته یا سرکوب‌شده است. از تاریکخانه‌ی مرموز ‎Mr. Spade‎ گرفته تا یادداشت‌های شخصی سایر مسافران، همگی لایه‌هایی از اضطراب، پارانویا و میل به پنهان‌کاری را به نمایش می‌گذارند که ریشه در شرایط سخت اجتماعی آن دوران دارد. بازی با مهارت تمام نشان می‌دهد که چگونه انسان‌ها در مواجهه با تهدیدها و قضاوت‌های جامعه، ماسک‌های ضخیمی از تظاهر به صورت می‌زنند، اما کافی است یک نفر به حریم خصوصی آن‌ها نفوذ کند تا این بنای پوشالی در یک لحظه فرو بریزد. این رویکرد جامعه‌شناختی، به مخاطب اجازه می‌دهد تا فراتر از یک سرگرمی معمایی ساده، به واکاوی ریشه‌های ترس و انزوا در انسان بپردازد و درک کند که چرا گاهی پنهان‌کاری، سنگین‌ترین بار دوش آدم‌هاست.

در روزگاری که صنعت گیم زیر سایه‌ی سنگین پروژه‌های چندصد میلیونی، دنباله‌های تکراری و بازی‌های لایو سرویس پرزرق‌وبرق قرار گرفته است، دیدن عناوینی مانند ‎This Bed We Made حکم یک تنفس عمیق را دارد. استودیوهای مستقل با بودجه‌های محدود و امکانات کم، غالباً ناچارند برای جلب توجه مخاطبان به سراغ ایده‌های خلاقانه و ساختارشکنی بروند که استودیوهای بزرگ از ریسک کردن در مورد آن‌ها هراس دارند. موفقیت ‎Lowbirth Games‎ در خلق یک تجربه‌ی کارآگاهی مینیمال اما پرکشش، بار دیگر ثابت می‌کند که برای روایت یک داستان تاثیرگذار، نیازی به گرافیک فوتورئالیستی یا نقشه‌های جهان‌باز عظیم نیست؛ بلکه اصالت ایده، پرداخت درست شخصیت‌ها و فضاسازی هوشمندانه می‌تواند بسیار بیشتر از هر فناوری پیشرفته‌ای روی مخاطب تأثیر بگذارد. این بازی نشان می‌دهد که ژانر درام‌های تعاملی و آثار روایت‌محور هنوز هم حرف‌های زیادی برای گفتن دارند و اگر با خلاقیت و درک درست از روان‌شناسی مخاطب همراه شوند، می‌توانند تجربه‌ای فراموش‌نشدنی را رقم بزنند. حمایت از چنین پروژه‌هایی نه تنها به پویایی صنعت گیم کمک می‌کند، بلکه راه را برای ظهور ایده‌های نوآورانه و داستان‌گویی‌های عمیق‌تر در آینده هموار می‌سازد؛ امری که هر گیمر اصیلی باید به آن توجه ویژه‌ای داشته باشد.

حالا که به انتهای این راهروهای تاریک و پر از رمز و راز رسیده‌ایم، وقت آن است که به سوال اصلی پاسخ دهیم؛ آیا ‎This Bed We Made ارزش تجربه‌کردن را دارد؟ راستش را بخواهید، در بازاری که پر شده از عناوین پرهزینه‌، تکراری و مصرفی که صرفاً به دنبال خالی کردن جیب بازیکنان هستند، مواجهه با اثری مانند این که با جرات به سراغ یک ایده‌ی خاص می‌رود و آن را تا به انتها با مهارت اجرا می‌کند، حکم یک نفس عمیق در هوای پاک را دارد. شاید مدت زمان بازی کوتاه باشد و برخی از رازهای آن به‌طور کامل گشوده نشوند، اما مسیر حرکتی داستان، شخصیت‌پردازی دوست‌داشتنی ‎Sophie‎ و سیستم جذاب فضولی و کشف حقیقت، چنان شما را درگیر می‌کند که تا تیتراژ پایانی از جای خود تکان نخواهید خورد. این بازی به ما یادآوری می‌کند که گاهی اوقات، کوچک‌ترین و محدودترین فضاها می‌توانند عمیق‌ترین داستان‌ها را در دل خود جای دهند و انسانیت، با تمام تاریکی‌ها، حقارت‌ها و کنجکاوی‌هایش، جذاب‌ترین موضوع برای روایت است. پس اگر به داستان‌های کارآگاهی، درام‌های روان‌شناختی و فضاسازی‌های دهه‌ی پنجاهی علاقه دارید، لحظه‌ای درنگ نکنید. حالا نوبت شماست؛ نظر شما درباره‌ی سرک کشیدن به حریم خصوصی دیگران چیست؟ آیا فکر می‌کنید کنجکاوی همیشه گناه است یا گاهی می‌تواند ناجی حقیقت باشد؟ حتماً نظرات و تجربیات ارزشمند خود را درباره‌ی این بازی در بخش کامنت‌های وب‌سایت تک‌سیرو با من و دیگر دوستانتان به اشتراک بگذارید.

نکات مثبت (نقاط قوت):

• روایت داستانی پرتعلیق، گیرا و پر از غافلگیری‌های غیرمنتظره تا لحظه پایانی
• فضاسازی بی‌نظیر و طراحی هنری چشم‌نواز با الهام از دهه‌ی ۵۰ میلادی
• صداگذاری فوق‌العاده و صداپیشگی بسیار باکیفیت و باورپذیر کاراکترها
• مکانیک‌های جذاب سرک کشیدن و حل معماهای منطقی و متوازن
• ارزش تکرار بالا به لطف پایان‌های چندگانه و تأثیر تصمیمات بازیکن

نکات منفی (نقاط ضعف):

• وجود برخی ایرادات فنی جزئی و افت فریم‌های گاه‌وبیگاه روی کنسول
• محدودیت در جزئیات انیمیشن‌های چهره و حالات صورت کاراکترها در برخی صحنه‌ها