استدیوی Eden Games با Gear.Club Unlimited 3 علی رغم تمام عیب و ایرادهایش یک تجربه سرگرم کننده را بر روی Nintendo Switch 2 به تصویر می کشد. برای نقد و بررسی بازی Gear.Club Unlimited 3 با تک سیرو همراه باشید.
خوب یا بد، به حق یا ناحق، من هرگز میانه خوبی با بازیهای موبایلی نداشتهام. هر چند همین عناوین به ظاهر ساده و کوچک موبایلی هستند که در روزهای سخت و پر از ورشکستگی حوزه تکنولوژی، اجازه ندادهاند که کفگیر صنعت گیم به ته دیگ بخورد! اما حتی با این توصیفات پرآدرنالین هم من همچنان رغبتی به تجربه چنین بازیهایی ندارم. حتی آن بازیهای انگشت شماری هم که تجربه کردهام صرفاً به یک سری ژانر خاص مثل دفاع از قلعه و از همه بیشتر ریسینگ محدود شدهاند. درست مثل Gear.Club! یک بازی ریسینگ به ظاهر واقعگرایانه که انصافاً هندلینگ ماشینها، شخصی سازی و آزادی عملش برای من سرگرم کننده بود. عنوانی که بعدها با شهامت مثال زدنی استدیوی Eden Games راه خودش را بر روی پلتفرمهای بزرگتر مثل Nintendo Switch 2 پیدا کرد.
رویاپرداز و جسور مثل Eden Games
شما که غریبه نیستید، بازیسازهای نسل جدید دیگر آن شهامت و بیباکی گذشته را ندارند. برای همین جایگاهها در صنعت گیم رو به تنزل است. بازیسازی که تا دیروز عناوین AAA میساخت حالا صرفاً به عناوین کوچک آنلاین و موبایلی اکتفا میکند. استدیوی فرانسوی Eden Games اما خلاف این باور را نشان میدهد. تیمی کوچک که با بودجه کم و زمان محدود همیشه بر روی پلتفرمهای موبایلی بازیهای سرگرم کنندهای میساخت و دست آخر تصمیم گرفت با سری عناوین Gear.Club Unlimited شانس خودش را بر روی کنسولهای دیگر امتحان کند. Gear.Club Unlimited 3 آخرین تلاش این استدیو بر روی کنسول محبوب این روزهای صنعت گیم یعنی Nintendo Switch 2 است. در ادامه اما با تفصیل و جزئیات بیشتر ماحصل این تلاشها را بررسی خواهیم کرد.
توکیو؛ میعادگاه عاشقان ریسینگ
Gear.Club تا پیش از نسخه جدیدش هرگز یک اثر پویا با جهان پرهویت نبوده است. چنین نقص بزرگی اما تا حد زیادی بر روی پلتفرمهای موبایلی نادیدنی و تا حد زیادی قابل چشم پوشی است. ولی بر روی نینتندو سوئیچ 2 چطور؟ البته که نه! در صورت باکی نیست، چون Gear.Club Unlimited 3 با انتخاب ژاپن به عنوان هسته اصلی جهان بازی این عیب را برای همیشه برطرف کرده است. فضا و جهان بازی در نسخه جدید دقیق همان چیزی است که عاشقان ریسینگ خیابانی رویایش را دارند. بزرگراههای شبانه توکیو، تونلهای نئونی، جادههای کوهستانی پیچ در پیچ و مسیرهای مهآلود، همگی بازی را سرزنده و پویا کردهاند. خصوصاً زمانی که در دل شب انعکاس نورهای نئونی را روی بدنه ماشینها میبینید، بیش از پیش متوجه تجربه متفاون نسخه جدید با عناوین قبلی خواهید شد.
فرانسه؛ انتخابی بحث برانگیز!
همانقدر که شهر توکیو در داخل بازی شما را مات و مبهوت میکند، همانقدر فرانسه در برابر انتظاراتتان روسیاه میشود. تقریباً تمام لوکیشنهای فرانسه خصوصاً جادههای ساحلیاش بی کیفیت و کسل کننده هستند. انگار که تیم سازنده این بخش از بازی جدا از آن تیمی هستند که لوکیشن توکیو را طراحی کرده است. به عنوان مثال پوششهای گیاهی چیزی در حد آثار نسل هفتمی صنعت گیم هستند. نورپردازیها ابداً در حد حداقل انتظارات مخاطب هم نیست. تنوع خاصی هم قرار نیست در فرانسه ببینید. این یعنی سازندگان تمام توانشان را برای نفرت از فرانسه به کار بردهاند و اتفاقاً در این کار هم خیلی موفق عمل کردهاند.
Career Mode؛ چالش صبر و ممارست!
بخش Career Mode از شما یک فرد صبور میسازد. یعنی برخلاف خیلی از عناوین مدرن ریسینگ که همان ابتدای کار کلکسیونی از خودروهای خوب و فک برانداز را پیش رویتان قرار میدهد، اینجا شما مجبور هستید با اقتصادیترین و حداقل ماشینها کارتان را شروع کنید. از آن به بعد هم تکلیف روشن است؛ باید مدام مسابقه بدهید، پول جمع کنید، ورکشاب بسازید و گاراز خودتان را ارتقا دهید. من این حس کلاسیک پیشرفت را که از همان کودکی در من نهادینه شده را بیشتر دوست دارم. چه بسا با خرید هر ماشین جدید خوب به مراتب ذوق بیشتری در من جاری شود. خوشبختانه تنوع ماشینها هم به قدری بالاست که ارزش چنین صبر و استقامتی را هم داشته باشد. از طرفی شخصی سازی بازی هم این معجون بکر را جذابتر هم کرده و طبیعتاً ارزش تکرار بازی را بالا برده است.
با خیال آسوده برانید
Gear.Club Unlimited 3 قرار نیست یک بازی سخت باشد. حتی متوسط هم نیست. یک اثر ساده و راحت است! گرچه در بخش قبلی گفته بودم که بازی حوصله زیادی به خرج میدهد و شخصی سازیهای آن هم در حد یک اثر RPG است، اما از بخت بد هر چه تلاش و کوشش در این راستا داشته باشید عملاً تاثیری در روند جریان بازی ندارد. یعنی تیم سازنده سعی کرده است صرفاً براساس توانایی شما در کنترل ماشین سر پیچها یا سرعت گرفتن به شما جایزه بدهد. پس اگر پولتان ته کشید و نتوانستید شخصی سازی گسترده انجام بدهید یا حتی ماشین جدیدی بخرید باز هم خیالی نیست. چون با همان اندک داشتههایتان هم میتوانید اکثر مسابقات بازی را پیروز بشوید. چنین ضعف بزرگی از هوش مصنوعی بازی شاید روی موبایل خودش را نشان نمیداد، اما بر روی Nintendo Switch 2 اصلاً قابل چشم پوشی نیست.
درباره هندلینگ؛ پیشرفت ملموس
هندلینگ Gear.Club Unlimited 3 یک سور به نسخههای قبلی این سری زده است. برخلاف عناوین پیشین که ماشینها چندان تفاوت خاصی در هندلینگ نداشتند، اینبار هر ماشین وزن و فیزیک منحصر به فرد خودش را دارد. سازندگان هم ظرافت فیزیکی بازی را بیشتر کردهاند. بارها در نسخه قبل دیده بودیم که عموماً ماشینها آن سنگینی و فیزیک واقع گرایانه لازم یک بازی ریسینگ را ندارند. این قضیه همانطور که گفتیم کاملاً برطرف شده است؛ به عنوان مثال یک Lotus سبک و چابک رفتار کاملاً متفاوتی نسبت به یک Bentley سنگین و لوکس نشان میدهد. این تفاوتها باعث میشوند رانندگی صرفاً به نگه داشتن گاز محدود نشود و تا حدی نیازمند درک رفتار ماشین باشد.
بزرگترین ضعف بازی؛ نینتندو متهم ردیف اول!
همانطور که میدانید دکمههای L2 و R2 جویکانهای نینتندو سوئیچ از نوع دیجیتالی میباشند. یعنی فقط یک دکمهی ساده هستند و آن حالت آنالوگی دیگر کنترلرهای مرسوم را ندارند. پس شما یا تماماً گاز میدهید یا کامل ترمز میگیرد. طبیعتاً در یک بازی ریسینگ گاهی لازم است در پیچها با حالت نیم گاز یا ترمز مختصر حرکت کرد. اینجاست که تریگرهای دیجیتال ضعف خودشان را نشان میدهد. در نتیجه همیشه باید با دور موتور بالا وارد پیچها بشوید و قطعاً کنترل ماشین هم سختتر میشود. یا مثلاً هنگامی که در تعقیب یک ماشین هستید، بازی یا بهتر است بگوییم کنترلر کنسول دائماً شما را مجبور میکند که دکمه گاز را مرتب فشار دهید. در حالی که با تریگرهای مرسوم مثل آن چیزی که در DualSense میبینیم، خیلی راحت میتوانستید با کم و زیاد کردن گاز فاصلهیتان با رقیب را حفظ کنید.
مودهای بازی؛ برگ برندهای به اسم Duel Mode و Highway Rush
من همیشه طرفدار حالتهای متنوع بازیهای ریسینگ هستم؛ حالا به هر قیمتی هم که شده، چه فانتزی باشد چه واقع گرایانه در هر صورت بازیهای رقابتی به چنین تنوعی نیاز دارند. Duel Mode به خوبی از پس این انتظار بر میآید. در این حالت شما باید از رقیبتان به قدری فاصله بگیرید که نوار سلامتیاش ته بکشد و دست آخر KO شود. پس فرقی ندارد که چند بار خط پایان را رد میکنید، تا زمانی که رقیبتان تحقیر نشود بازی ادامه پیدا خواهد کرد. حالت دیگر بازی هم Highway Rush است. هر چه ریسک بیشتری کنید و با فاصله کمتری از بین ماشینها رد شوید امتیاز بیشتری میگیرید. اما اگر از این دو مود فاکتور بگیریم بازی عملاً چیز دیگری در چنته ندارد. خصوصاً وقتی به پایان بازی نزدیکتر میشوید عملاً چرخه تکرار و کلیشه اجازهای برای لذت بردن از رانندگی در جادههای توکیو به شما نمیدهد.
جلوههای بصری و فنی؛ خوبیها و بدیها!
از نظر بصری، Gear.Club Unlimited 3 بلاتکلیف و بیخانمان است. بازی به صورت کلی دو حالت Graphics و Performance دارد. اگر یک تجربه جذاب و سرعتی میخواهید قطعاً حالت دوم را انتخاب کنید. چون با نرخ فریم 60 یک تجربه پایدار، سرعتی و کاملاً روان ارائه میدهد. اما عیبهای خودش را هم دارد که مهم ترینش افت واضح کیفیت بافت هاست. در حالت دستی کنسول نیز کیفیت جلوههای بصری بازی یک سر و گردن پایینتر است. خصوصاً نورپردازیها و کیفیت بعضی تکسچرهای گرافیکی یک عقبگرد واضح دارند. در بحش فنی نیز نباید از Loadingهای طولانی و مکرر بازی هم غافل شود. ناگفته نماند که در بعضی از صحنههای شلوغ و پرترافیک بازی هم افت فریم بلای جانتان خواهد شد.
سخن پایانی
Gear.Club Unlimited 3 قطعاً بهترین نسخه این مجموعه به حساب میآید. Eden Games به لطف این نسخه بالاخره موفق شده پایههای یک ریسینگ قابل احترام را روی کنسول نینتندو بنا کند. گرچه همه چیز برای یک تجربه جذاب در دل خیابانهای توکیو فراهم است اما همچنان مسیر زیادی تا تکامل این فرانچایز مانده است. هوش مصنوعی ضعیف، محدودیت کنترلر سوئیچ 2، طراحی بصری متناقض و بارگذاریهای طولانی اجازه نمیدههند بازی ردای یک اثر صاحب سبک و همه فن حریف را به تن کند.
نکات مثبت:
- طراحی عالی توکیو
- حالت جذاب و متفاوت Duel Mode
- هندلینگ بسیار بهتر نسبت به نسخههای قبلی
- شخصی سازی گسترده
- اجرای روان 60 فریم در حالت Performance Mode
- تنوع خوب حالتهای مسابقه
نکات منفی:
- هوش مصنوعی ضعیف و ساده بودن بیش از حد بازی
- هندلینگ بازی قربانی تریگرهای نینتندو سوئیچ 2 شده است
- Loadingهای طولانی
- طراحی متناقض جلوههای بصری و افت فریم در حالت دستی
